Στον Αλέξη...

Αρχικά διαλέξαμε να παραμείνουμε σιωπηλοί, μέχρι τουλάχιστον να καταλαγιάσει ο πρώτος κουρνιαχτός του τραγικού γεγονότος που έλαβε χώρα το προηγούμενο Σάββατο. Όμως, θα μοιάζαμε άκομψα ανάλγητοι και άκαιρα αποστασιοποιημένοι, ειδικά σε μια περίοδο που όλοι δείχνουν να ΄ναι παρόντες, Άλλωστε η παρατεταμένη σιωπή είναι έξω από τη ρητορική μας φύση και σίγουρα αταίριαστη στο νεαρό της ηλικίας μας. Δε νομίζω πως αξίζει να αναλωθούμε στο τι συνέβη στη χώρα μας τις τελευταίες μέρες. Το τι και το γιατί - που είναι, φρονώ, και το σημαντικότερο- είναι θέμα του καθενός μας να το αναζητήσει μέσα του και γύρω του, στους συνανθρώπους του και στα μάτια των παιδιών,στο τι είμαστε και τι δεν είμαστε πια. Είναι άσκηση μνήμης και λογικής. Αυτό όμως που είναι πέρα από κάθε λογική είναι ο θάνατος ενός δεκαπεντάχρονου παιδιού. Στον Αλέξη, λοιπόν, το αγόρι που δε θα γυρίσει ποτέ ξανά σπίτι μετά τη Σαββατιάτικη έξοδο, στο παιδί που τόσα ακούσαμε γι΄αυτό κι ας μην ακούσαμε ποτέ τη δική του φωνή, στον έφηβο που έγινε σ΄ένα βράδυ ο δικός μας Αλέξης, το παιδί, ο αδελφός,ο συμμαθητής και ο φίλος μας, αφιερώνονται αυτές οι γραμμές μαζί με μια συγγνώμη, γιατί όταν χάνεται ένα παιδί είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι και γιατί ακούστηκε τόση οχλαγωγία γύρω από τον πρόωρο και άδικο θάνατό του, ενώ το πρώτο που χρειάζοταν ήταν ενός λεπτού σιγή...
Καλό σου ταξίδι Αλέξανδρέ μας,θα ζεις στις καρδιές μας πάντα κι ας σε γνωρίσαμε μόνο αφού είχες φύγει. Αυτό το χαμόγελο, το ζωηρό, το πλατύ, το καθάριο που είδαμε στις φωτογραφίες σου θα μείνει- ελπίζω- στη μνήμη μας, ώστε στον τάφο σου να μη φυτρώσει ποτέ το χορτάρι της λησμονιάς. Θα΄μαστε εμείς οι ειδικοί φρουροί για να μην ξεχαστεί ποτέ πώς τόση ζωή, τόσο μέλλον, τόση χαρά, τόσα όνειρα πνίγηκαν στο σκοτάδι, βράδυ Σαββάτου στα Εξάρχεια. Ο κόσμος μας είναι λιγότερο φωτεινός από το βράδυ που έτσι απρόκλητα, απρόσμενα, άδικα και νωρίς κόπηκε το νήμα της ζωής σου...

Οι γονείς, τα αδέλφια, οι συμμαθητές, οι καθηγητές, οι φίλοι και οι μελλοντικοί συμφοιτητές, οι συνάνθρωποί σου...εμείς, κουκουλοφόροι μιας αβάσταχτης πραγματικότητας...


Υ.Γ : Υπογράφω προσωπικά την παρούσα ανάρτηση, εκπροσωπώντας τον εαυτό μου και όχι τον Όμιλο και αναλαμβάνω μετα λόγου γνώσεως το βάρος και των λόγων και των ιδεών μου, Βασιλική