Τα παραλειπόμενα της προηγούμενης Τετάρτης...

Με ζητήσατε; Να ‘μαι κι εγώ λοιπόν… Ρεπορτάζ απ’ την προηγούμενη συνάντηση:
Τετάρτη βραδάκι, στη Δ21, πιστοί στο ραντεβού μας με τη ρητορική και ενώ οι ποδοσφαιρόφιλοι ρήτορες αδημονούσαν για την αναμέτρηση της ομάδας της Βρέμης με τη Χετάφε, αναμετρηθήκαμε σε θέμα με την υπογραφή του Φάνη… « Η παιδική εργασία είναι η λύση»… ( Δύσκολοι καιροί για τέτοια θέματα, με την εξεταστική να πλησιάζει και όλους τους φοιτητές να νιώθουν πως η… καταναγκαστική εργασία του διαβάσματος δεν είναι λύση αλλά… διά-λυση! ) Η καλή μέρα απ’ το πρωί φαίνεται: Στη συζήτηση του θέματος καθώς οι ομάδες είχαν αποσυρθεί για να προετοιμαστούν, ο Πέτρος και ο Φάνης προσπάθησαν να μαντέψουν μαζί με τα παιδιά που δεν έπαιζαν πώς θα οριζόταν το θέμα και πού περίπου θα κινούταν ο αγώνας… Ποιος Πιτ Παπαδάκος, ποιος Χορταρέας και ποια Λεούση , η αποτυχία της πρόβλεψής τους δεν είχε ταίρι… Πήγαν κουβά, για να προσαρμοστώ στην ορολογία των ημερών, παραμονή Champions League! Εκείνοι περίμεναν να μιλήσουμε για την παιδική εργασία στον Τρίτο κόσμο, εμείς πάλι είπαμε για την παιδική εργασία στο σύγχρονο Δυτικό κόσμο, αποδεικνύοντας πως όχι μόνο υπάρχουν πολλές απόψεις για το ίδιο θέμα, αλλά πολλοί και διαφορετικοί τρόποι να αντιλαμβάνεσαι το ίδιο το θέμα…
Για την πρώτη Κυβέρνηση την αρχή έκανα εγώ δίνοντας τον ορισμό για το Δυτικό κόσμο που έκανε τους κριτές να γουρλώσουν τα μάτια τους σε βαθμό που η κλινική τους κατάσταση να θυμίζει εξόφθαλμο βρογχοκήλη! Επειδή ακόμα δεν έχω αναπτύξει την ικανότητα να κουτσομπολεύω τον εαυτό μου, αφήνομαι στα σχόλιά σας, παρατηρώ μόνο ως αξιοσημείωτο ότι 6 λεπτά μ’ άφησαν οι συνάδελφοι εκεί πάνω χωρίς ν’ ασχοληθούν καθόλου με την περίπτωσή μου, μόνο ο Sakis έκανε τον κόπο να σηκωθεί για ερώτηση μόλις στο 2ο λεπτό, κι αφού τον απέρριψα, ουδείς ακολούθησε… Λέτε να τους πλήγωσα τόσο ή απλά με πέρασαν στο ντούκου; Πρώτη Αντιπολίτευση και το βήμα έχει ο Θωμάς, ο οποίος με συγκίνησε τόσο με το λόγο του, ποτέ πριν στη ρητορική μου καριέρα κανένας άκαρδος αντίπαλος δε μου αφιέρωσε και τα 6 του λεπτά… Με λίγα λόγια, ο Θωμάς έκανε 6- λεπτη αντίκρουση ενώ η πολυπόθητη επιχειρηματολογία του ήταν μαγική εικόνα, δεν την είδε, μάλλον δεν την άκουσε, κανείς! Ο Βασίλης πήρε ακολούθως το λόγο για να κλείσει το θέμα για την πρώτη Κυβέρνηση και κατάφερε κάτι μαγικό, ενώ ο προηγούμενος ομιλητής δεν είχε εισφέρει ούτε δείγμα επιχειρήματος, ο γιγάντιος partner μου κατάφερε να αρχίσει την επιχειρηματολογία του δυο λεπτά πριν τη λήξη, κάνοντας όλη την προηγούμενη ώρα αντίκρουση στην αντίκρουση… Πάντως, για να κρίνω ως περιεχόμενο το σύνολο των επιχειρημάτων μας, ως πρώτης Κυβέρνησης… πάλι καλά που οι κεφαλές του Υπουργείου Απασχόλησης δεν πέρασαν ποτέ από τη Δ21… Τα επιχειρήματα της πρώτης Αντιπολίτευσης έκλεισε ο Αλέξανδρος… Η ομιλία του θα μου μείνει αξέχαστη για τον τρόπο που περιέγραψε τη ζωή των εφήβων αλλά και για την αξιοπρόσεκτη ανάγκη… ολοκλήρωσης! Μη γελάτε πονηρά βρε βρώμικα μυαλά! Εξηγώ: Ενώ άλλους κι άλλους ομιλητές δεν τους κάνανε καμιά ερώτηση, στον Αλέξανδρο κάποια στιγμή βρέθηκε όρθια ακόμα και ολόκληρη η Κυβέρνηση ζητώντας του λίγα δευτερόλεπτα για να κάνει ερώτηση, όμως εκείνος χαμογελαστός και με ευγένεια μας έλεγε «Να ολοκληρώσω, παρακαλώ» , «Αφού ολοκληρώσω, σας παρακαλώ»… Τελικά ολοκλήρωσε το χρόνο του και ήταν ο δεύτερος ομιλητής του αγώνα που δεν πήρε ερώτημα. ( Μαζί με τις κεφαλές του Υπουργείου ας χαιρόμαστε που δεν παρίσταται και ο κ. Ασκητής στις συναντήσεις μας…) Και τώρα, είχε φτάσει η ώρα του αγωνιστή των Θερμοπυλών να μιλήσει για τη δεύτερη Κυβέρνηση, κοινώς ο Λεωνίδας ανέβηκε στο βήμα. Η φράση που θα μείνει βαθιά χαραγμένη στη μνήμη μου, και ήταν και η επέκτασή τους, ήταν η εξής : Αφού τα νέα παιδία, πίνουν, καπνίζουν, περνούν ατέλειωτες ώρες στο internet και κάνουν σεξ (!!!) , επιλέγουν δηλαδή μια ενήλικη ζωή, γιατί να μη δουλεύουν κι όλας; Χμ… Αρκούμαι μόνο να πω… Και σ’ αυτό το σημείο κι ενώ από κουτσομπολίστικης άποψης το debate δεν είχε τίποτε αξιοσημείωτο, στο βήμα ανέβηκε το πρώτο μέλος της ήσσονος Αντιπολίτευσης, ο Κάρλος το τσακάλι… Θα τον θυμόμαστε γιατί : 1) Ο partner του, ο Θανάσης, τον είχε δασκαλέψει αρκούντως στο πώς να απορρίπτει ερωτήσεις μ’ αυτό το ελαφρύ σπάσιμο του καρπού που σπάει τα νεύρα των αντιπάλων 2) Παρ’ όλα αυτά δεν κατάφερε να αντισταθεί όσο θα ‘πρεπε και δέχτηκε ερωτήσεις σε σημείο που ο λόγος του άρχισε να θυμίζει συνέντευξη τύπου… 3) Η επέκτασή του ήταν σαν το τέρας της Λίμνης του Λοκ Νες, όλοι ακούσαμε γι’ αυτή, κανείς δεν την είδε! 4) Πάνω στο βήμα έπαθε κρίση ειλικρίνειας και αυτοκριτικής και καθώς ολοκλήρωνε επιχείρημά του είπε «Μ… α (όχι μυωπία!) είπα τώρα, το ξέρω!» … Καλωσόρισες Κάρολε στη ρητορική οικογένεια! Ο «δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο», η κατά κόσμον Κλάιρη, ανέλαβε να συνοψίσει… Το μάτι της γυάλιζε, άστραψε, βρόντηξε και τελικά κατέληξε λέγοντας « Και δεν καταλαβαίνω γιατί ακόμα δεν έχετε υποχωρήσει στο ότι η πλευρά μας έχει προφανέστατα δίκιο; !» Ο άλλος μας συνόπτης, που το μισό του μυαλό ήταν στο debate και το άλλο μισό στο γήπεδο, αφού γείωσε σχεδόν κάθε προσπάθεια διακοπής του από ποταπές ερωτήσεις κάποια στιγμή έχασε τον ειρμό του –ή για όσους τον ξέρουμε αδυνατούσε να διαβάσει τα Σανσκριτικά στα οποία αρέσκεται να κρατάει σημειώσεις- και αφού μας ζήτησε να περιμένουμε μετά μας παρακάλεσε να ξεχάσουμε εντελώς αυτό που ήθελε να μας πει… Μην αγχώνεσαι, Θανάση μου, κριτές και αντίπαλοι, μια οικογένεια είμαστε όλοι…
Αυτά τα ολίγα, από το προηγούμενο debate, εργασία και χαρά μέχρι το επόμενο…