Πέμπτη 31 Δεκεμβρίου 2009

«Η Βουλή πιστεύει ότι . . ήρθε η ώρα για ευχές»!!!


Αγαπητοί Debaters,

Μετά από πολύ καιρό και αφού τιμήσαμε το blog του πρωταθλήματος ήρθε η ώρα να συνο. . ψήσουμε όλα τα νέα του ομίλου μας για το μήνα που πέρασε καθώς και για αυτόν που ετοιμάζεται να μας αποχαιρετίσει δίνοντας τη σκυτάλη στο νέο έτος!!

Και ξεκινάμε . . Στις 28 & 29 Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκε με πολύ μεγάλη επιτυχία το 2ο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Επιχειρηματολογίας ΟΠΑ !!! 24 ομάδες από τους ομίλους της χώρας συναντήθηκαν για να συναγωνιστούν και να ανταγωνιστούν μεταξύ τους, να μιλήσουν ανοιχτά για 6λεπτά σε πέντε συναρπαστικούς προκριματικούς γύρους και να προσπαθήσουν να περάσουν στον Ημιτελικό και Τελικό!!

Συμμετέχοντες, κριτές και οργανωτές «δημιούργησαν» ένα αξέχαστο διήμερο επιχειρηματολογίας με εξαιρετικές ομιλίες, προκλητικούς και ενδιαφέροντες αγώνες Debate, βραβεύσεις και πολλά . . . αστεία στιγμιότυπα . .και επειδή τα λόγια είναι λίγα οι φωτογραφίες που βρίσκονται στο blog του πρωταθλήματος (http://auebdebatingtournament.blogspot.com/) όπως και στο group στο Facebook «2ο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Επιχειρηματολογίας ΟΠΑ» δίνουν μία μικρή γεύση του υπέροχου αυτού διημέρου!! Μαζί με αυτές θα βρείτε τα θέματα όλων των αγώνων, τις βαθμολογίες των ομιλητών, τις προκρίσεις και τους νικητές του πρωταθλήματος!!

Και από τη σχολή πάμε λίγο πιο μακριά στο . . . Hilton για να συμμετάσχουμε τη Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου μαζί με τον όμιλο της Νομικής φυσικά στο Generation Show for art 2009 στο πλαίσιο του πολυσυνεδρίου Money Show. . Τι κάναμε εκεί ;; μαζί με όλες σχεδόν τις τέχνες (θέατρο, μουσική, ζωγραφική, φωτογραφία, μόδα) προβάλαμε την τέχνη του λόγου . . . με απλά λόγια παίξαμε Debate!!!

Αγώνας επίδειξης λοιπόν . . για παλιούς και νέους που δε χάνουν το ενδιαφέρον τους στον αντίλογο και την επιχειρηματολογία . . έτσι κάπως φτάσαμε να συζητάμε για το αν «Πρέπει να υπάρχει ποσόστωση γυναικών στα Δ.Σ. των επιχειρήσεων». . η Βασιλική και ο Θανάσης (δεύτερη αντιπολίτευση) μας έπεισαν!!

Τις συναντήσεις μας τις κλείσαμε σε οικογενειακό επίπεδο την Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου με ένα καυτό θέμα και ιδιαίτερα επίκαιρο για το αν πρέπει να διαγραφεί το χρέος του τρίτου κόσμου! Και λανθασμένα λέω πως τις κλείσαμε γιατί η τελευταία μας συνάντηση έγινε τη Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου στον όμιλο Νομικής για να ευχηθούμε Καλά Χριστούγεννα και να προβάλουμε τα επιχειρήματά μας σε ένα καυτό funny debate με θέμα «Καλή η __ αλλά με το sex γνωρίζεις κόσμο» (!!!) που πραγματικά προκάλεσε το ενδιαφέρον του κοινού και μπέρδεψε ιδιαίτερα τους κριτές που προς έκπληξη όλων ανακοίνωσαν τη θριαμβευτική νίκη της αντιπολίτευσης!!

Και φτάνουμε λοιπόν στο σήμερα μετά από ένα εκπληκτικό εξάμηνο πολλών συναντήσεων, προπονήσεων νέων και παλιών ομιλητών, εξαιρετικών αγώνων Debate και ενός επιτυχημένου πανελληνίου πρωταθλήματος έτοιμοι να υποδεχτούμε το νέο έτος με πολλές ευχές μα πάνω απ’ όλα υγεία . όχι τι νομίζατε ότι θα έλεγα Debate;;

Ελπίζουμε λοιπόν να ξεκουραστούμε όλοι, να περάσουμε υπέροχα, και να αναρωτηθούμε τι ελπίζουμε για τον 2010 που βρίσκεται πολύ κοντά μας πλέον!

Και επειδή ένα ψηφίο δεν αλλάζει τον εθισμό μας για Debate. . συναντιόμαστε και πάλι την Τετάρτη 13/01/2010 για να υποστηρίξουμε τη θέση «Πιστεύουμε ότι το 2010 θα είναι ακόμα καλύτερο από το 2009» και να ευχηθούμε υγεία, δημιουργικότητα, επιτυχίες και όμορφες στιγμές κόβοντας τη πίτα του ομίλου – πάντα σπιτική !!

Καλή Xρονιά σε όλους!!

Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2009

2o Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Επιχειρηματολογίας Ο.Π.Α.

Το 2ο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Επιχειρηματολογίας του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών είναι γεγονός!!! Το Σάββατο 28 και τη Κυριακή 29 Νοεμβρίου ρήτορες από τους όλους τους ομίλους της χώρας θα αναμετρηθούν σε αγώνες επιχειρηματολογίας, διεκδικώντας μια θέση ανάμεσα στους καλύτερους ομιλητές.

Σας προσκαλούμε όλους να συμμετάσχετε σε αυτό το αξέχαστο διήμερο debate, ψυχαγωγίας και γνωριμιών ανάμεσα στη κοινότητα επιχειρηματολογίας της Ελλάδας. Η διοργανωτική επιτροπή υπόσχεται πως θα είναι μια πραγματική γιορτή της Ρητορικής που κανείς δεν πρέπει να χάσει! Το Πρωτάθλημα ξεκινά το Σάββατο στις 9.30 π.μ. με τις εγγραφές και θα ολοκληρωθεί την Κυριακή το βράδυ με τον πανηγυρικό τελικό στο Αμφιθέατρο "Αντωνιάδου".

Τι πρέπει να κάνετε για να συμμετάσχετε; Απλά να δηλώσετε για εσάς ή την ομάδα σας ονοματεπώνυμο, σχολή φοίτησης και ένα τηλέφωνο επικοινωνίας ή/και ηλεκτρονική διεύθυνση. Οι τρόποι δήλωσης είναι οι εξής:

1. Μέσω e-mail στην ηλεκτρονική διεύθυνση του Ομίλου: auebdebating@gmail.com

2. Με μήνυμα στο group «Ρητορικός Όμιλος Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών» στο Facebook

3. Στα εξής τηλέφωνα: 6949891336 (Βασιλική) και 6948010414 (Κατερίνα)

Όσοι ενδιαφέρονται για διαμονή μπορούν επικοινωνήσουν με τη Βασιλική στον αριθμό που δίνεται πιο πάνω ή με e-mail στη διεύθυνση vasoula_k@msn.com

Τις επόμενες μέρες θα αναρτηθούν οι κανόνες του συστήματος (βρετανικό κοινοβουλευτικό) με το οποίο θα διεξαχθούν οι αγώνες καθώς και το αναλυτικό πρόγραμμα του πρωταθλήματος.

Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2009

Τα παραλειπόμενα της προηγούμενης Τετάρτης...

Με μία μικρήήήή καθυστέρηση να ‘μαστε πάλι σταθεροί και τυπικοί στο ραντεβού με τη Ρητορική και, φυσικά, το αγνό κουτσομπολιό
Στο αμφιθέατρο Α24 αυτή τη φορά, λόγω του ότι η αίθουσά μας έχει τελικά πολλή ζήτηση, βρεθήκαμε στην ώρα μας μαζί με νέους φίλους και τους παλιούς… γνωστούς αγνώστους με μπόλικη διάθεση για διάλογο και διαφωνίες! Πριν τον αγώνα αυτό που κυριάρχησε στις συζητήσεις μας δεν ήταν τίποτε άλλο παρά το Πρωτάθλημα που πλησιάζει… απειλητικά και μαζί του τα ζευγάρια – ομιλητών, που πήγε το μυαλό σας;- που δημιουργούνται και τα ευφάνταστα ονόματα που πέφτουν στο τραπέζι… Μετά τον αγώνα, βέβαια, κι αυτό πρέπει να το πιστώσουμε στο Μιχάλη και το Νίκο που έβαλαν το θέμα, πέσαμε όλοι με τα μούτρα στα οικονομικά!
Κι αφού σας ζέστανα πάμε κατευθείαν στα καυτά νέα του debate! Οι κριτές μας – που ήταν σαφώς πράκτορες του οικονομικού επιτελείου- έθεσαν το θέμα ως εξής « Η Βουλή πιστεύει πως πρέπει να καταργηθεί ο φόρος προστιθέμενης αξίας στα είδη πρώτης ανάγκης.» (Εδώ, έχω να καταγγείλω ότι όπως ήταν επόμενο οι «Οικονομολόγοι» μας έτριβαν τα χέρια τους, ενώ κάποιοι άλλοι- της υποφαινόμενης συμπεριλαμβανομένης - έτριβαν τα… μάτια τους!)
Κυβέρνηση πρώτη, Μάνος & Έλενα… Θα μου μείνουν δύο φράσεις απ’ αυτή την ομάδα. Ιθύνον νους της πρώτης ο Μάνος που στην αρχή του λόγου του εξηγώντας την κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πρώτης ανάγκης και την άνοδο στο 22% στα υπόλοιπα είδη, που εισηγήθηκε με τον ορισμό, σημειώνει« Γιατί, όταν δεν έχω να πάρω ψωμί δε θα με νοιάξει να πάω το Σάββατο το βράδυ στα Village να φάω το ποκ κορν!» … αν είναι νάτσος με τυρί αλλάζει; Τη δεύτερη μας τη χάρισε η Έλενα που σε δύο φράσεις έλυσε το ζήτημα της φοροδιαφυγής (βιογραφικό για το Υπουργείο Οικονομικών έκανες Έλεν; Ίσα ίσα προλαβαίνεις να δώσεις χείρα βοηθείας στον κ.Παπακωνσταντίνου!!!)Μας είπε, λοιπόν, πως θα βελτιωθούν οι σχέσεις κράτους- πολιτών γιατί πλέον δε θα νιώθουν το κράτος ως αρπακτικό και έτσι θα καταβάλουν τους φόρους τους. (Κάπου εκεί πετάγεται ο Βερύκιος «…γιατί το κράτος ξέρουμε όλοι τι είναι… ΑΡΠΑΚΤΙΚΟ!!!») Αξιοσημείωτη, βέβαια και η αμεσότητα του Μάνου που δεν αναφέροταν στους άλλους ομιλητές με την τυπικότητα του «Κε- Κα» αλλά με τα μικρά τους ονόματα… Γιατί οι debaters είμαστε απλοί άνθρωποι τελικά…
Από τη Συμπολίτευση αξέχαστη είναι η ερώτηση της Ειρήνης με τα 70 cent και το ψωμί και φυσικά η από βήματος προσπάθεια της να αφαιρέσει απ’ τα 4 ευρώ το 9% κατά την περίληψή της, που ήταν αντάξια της μαχητικότητας και του στυλ της. Μας πλήγωσες που είπες τον αγώνα μπάχαλο… Νωρίτερα η ήρεμη δύναμη του αγώνα, ο Νότης, είχε μετατρέψει την ομιλία του σε οικονομολογικό press conference καθώς δε χάλασε χατίρι σε κανέναν απ’ όσους του έκαναν έτοιμα ερώτησης καταφέρνοντας βέβαια να απαντήσει με άνεση στα ερωτήματά μας… Την πατήσαμε, συνάδελφοι, μας είχε έρθει διαβασμένος! Το πινγκ πονγκ των ερωτήσεων του με τη Μίτση – τρίτο/ βοηθητικό μέλος της Αξ. Αντιπολίτευσης- μηδένισε ορθά κοφτά ο Νίκος κάνοντας τις ερωτήσεις της Μίτση μαγική εικόνα…
Πάμε στις Αντιπολιτεύσεις τώρα… Την αρχή έκανε ο Αποστόλης που με σοσιαλιστικό ταμπεραμέντο πρότεινε ως λύση στο ζήτημα της φτώχειας την αύξηση των μισθών και όχι τη μείωση της έμμεσης φορολογίας. Τους διάφορους άλλους οικονομικούς όρους που χρησιμοποίησε αδυνατώ να τους μεταφέρω, πάντως άστραψε και βρόντηξε και χτύπησε το χέρι του στο βήμα πριν δώσει το λόγο στο Θύμιο που μας ξεκαθάρισε με τη σειρά του πως το μέτρο αυτό θα κάνει τη μισή νεολαία να τρέχει σε λίγο στους Ανώνυμους Αλκοολικούς μια και τα ποτά θα ‘ναι πλέον φθηνότερα. Bandiera Rossa και έτοιμα για αύξηση των μισθών ήταν το στίγμη που άφησε η Αξ. Αντιπολίτευση πριν δώσει το λόγο στην ήσσονα.
Ο Κώστας στο βάπτισμα του πυρός του έπεσε σε οικεία νερά, μια και τα οικονομικά είναι ο χώρος του. Αντέκρουσε και δόμησε την επιχειρηματολογία του, αλλά μάλλον ήταν πολύ γρήγορος και έτσι αποφάσισε – ζηλεύοντας τη δόξα του Νότη- να δώσει κι αυτός μια μικρή συνέντευξη τύπου για να καλύψει τα τελευταία λεπτά. Μεταξύ άλλων, μίλησε για τη διατίμηση ως αντιπρόταση για τη στήριξη των οικονομικά ασθενέστερων αλλά και για τα καρτέλ, τη διαφθορά στην οικονομία και το ατελές της ελληνικής αγοράς (σίγουρα κάτι λέω λάθος, συγχωρείστε με, παίζω πολύ εκτός έδρας!). Το τέλος του αγώνα με βρήκε κάθιδρη στο βήμα να προσπαθώ να συνοψίσω τον αγώνα για την πλευρά των Αντιπολιτεύσεων. Δεν μπορώ πραγματικά να με κρίνω γιατί νιώθω ότι ήμουν 6’ σε κόμμα… Δε θυμάμαι τίποτα! Το μόνο που εύχομαι είναι να μην κοιτούσα τους κριτές, το κοινό και τους αντιπάλους με το ίδιο ηλίθιο βλέμμα ανθρώπου σε πλήρη εγκεφαλική αδράνεια με το οποίο κοιτούσα τους partners μου όταν προσπαθούσαν να μου εξηγήσουν τους οικονομικούς όρους και τις έννοιες που αράδιασα εκεί πάνω…
Η Χαρά, ο Μιχάλης και ο Νίκος στο τέλος του αγώνα έδωσαν τη νίκη στη Συμπολίτευση, τη δεύτερη θέση στην Κυβέρνηση, στην τρίτη θέση βρέθηκε η Ήσσονα Αντιπολίτευση, με τέταρτη την Αξ. Αντιπολίτευση. Πριν κλείσω το άρθρο πρέπει να συμπληρώσω τα δύο αξιοσημείωτα των floor speeches όπου ξαναείδαμε στο βήμα τον Αποστόλη, ο οποίος προφανώς δεν χόρτασε με το εξάλεπτό του ενώ την παράσταση έκλεψε και η Άσπα που όταν ανέβηκε στο βήμα μας υποσχέθηκε τρία σημεία, μας είπε δύο, αφού με νάζι παραδέχτηκε πως ξέχασε το τρίτο και μόλις ξανακάθισε «εύρηκε» ως άλλος Αρχιμήδης και το άλλο! "Να το πω από τη θέση μου;;;"
Αυτά είναι! Με κάτι τέτοια μας ανοίγει η όρεξη και δεν μπορούμε να περιμένουμε τις Τετάρτες!

Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2009

Τα παραλειπόμενα της προηγούμενης Τετάρτης...

7.00 ακριβώς κάτι συνέβαινε στο 2ο όροφο του ΟΠΑ… Κινητοποίηση, κόσμος… Δεν ήταν φυσικά τίποτε καινούριο ή παράξενο, ήταν το κλασσικό πια meeting των Αθηναίων ρητόρων! Γράφοντας, λοιπόν τον αριθμό 2 δίπλα από τις συναντήσεις μας και μετρώντας αντίστροφα μέχρι το Σαββατοκύριακο 28- 29 Νοεμβρίου που θα πραγματοποιηθεί το πρωτάθλημά μας (αλλά για σασπένς περισσότερα γι’ αυτό θα σας πω σε άλλη ανάρτηση) μαζευτήκαμε έξω από την Α21… για να καταλήξουμε τελικά στην Α22 μια και αυτονομιστής καθηγητής δάκτυλος σκοτεινών δυνάμεων έκανε ακόμα μάθημα στην αγαπημένη αίθουσα του Ομίλου! Το κοινό ήταν πολυπληθές και το θέμα του κεντρικού κριτή γι’ αυτή την Τετάρτη, Κώστα Σερδάρη, καυτό, οπότε χωριστήκαμε σε δύο αίθουσες και χωρίς καμιά καθυστέρηση αρχίσαμε να ακονίζουμε τα «σπαθιά» του λόγου μας προετοιμαζόμενοι για δυνατές ρητορικές συγκινήσεις. Μετά από ένα ολόκληρο καλοκαίρι σιωπής και… καλοσύνης, με συγκίνηση, υπερηφάνεια και πολλήήήήήή καλοπροαίρετη κακία σας παρουσιάζω τα παραλειπόμενα της προηγούμενης Τετάρτης, για την αίθουσα Α22 στην οποία βρισκόμουν εγώ και… θήτευσα και ως ομιλήτρια! Μην ανησυχείτε όμως, στην άλλη αίθουσα η πράκτορας Έλενα έκανε κι αυτή το ρεπορτάζ της που θα παραθέσουμε στη συνέχεια… Έτοιμοι;
Α22 με το σύνθημα «Πανιωνάρα» ανεξίτηλο στον πίνακα, κριτές το φοβερό, πανέμορφο, πανύψηλο, τετραπέρατο, αυτόν που θέλουν οι γυναίκες Κώστα Σερδάρη και δίπλα του το κορίτσι με τη στεντόρεια φωνή- ψίθυρο, τη μοναδική, σαγηνευτική, πλανεύτρα, θεά του marketing Δήμητρα Δουμά (να πως κερδίζεις τους κριτές…)Θέμα; «Η Βουλή πιστεύει ότι οι μετανάστες πρέπει να έχουν δικαίωμα ψήφου.»
Την αρχή έκανε για την πρώτη Κυβέρνηση η υποφαινόμενη… Αντικειμενικά, πάντα, θα έλεγα πως ήμουν καταπληκτική, μίλησα πριν το χρονόμετρο αρχίσει και αφού σταμάτησε και είπα πέραν των άλλων ότι στην αρχαία Αθήνα γινόταν το κυνήγι των Ειλώτων… χμ.. Ο καθηγητής μου της Ιστορίας με πληρώνει από κείνη τη στιγμή να μην αποκαλύψω το όνομά του…! Τα άλλα μου μαργαριτάρια παρακαλούνται να βγάλουν στη φόρα οι συνάδελφοι.
Άλλα πραγματικά για να χω και ΄γω κάτι να γράψω, δούλεψε αυτός ο τιτάνας της Ρητορικής, ο Φανούριος Κρυστάλλης που από δω και πέρα θα καλείται «ο πάρτα όλα» του debate. Σε αίτημα ερώτησης του ηρωικού μου partner ο Φάνης απάντησε «Δυο λεπτά, θα σας πάρω»… Θα μου πείτε, παραδρομή της γλώσσας… Αμ δε! Σηκώνομαι κι εγώ «Μια στιγμή, θα σας πάρω και σας!» και δε σταμάτησε εκεί, μόλις ολοκλήρωσε είπε και στη Ντέμη επίσης partner μου (ναι, εμείς ήμασταν πρώτη Κυβέρνηση σε οικογενειακή συσκευασία τριών τεμαχίων) «τώρα, θα πάρω και τη δική σας!»… Όπως καταλαβαίνετε, παίρνε παίρνε ο Φάνης δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει με αποτέλεσμα ο χρονομέτρης να κάνει λακκούβα στο έδρανο μέχρι να καθίσει κάτω! Αυτά έχουν οι large ομιλητές που για να μην κακοκαρδίσουν κανέναν τους παίρνουν όλους, Φάνη μου! Κορυφαία ατάκα, κι ας ειπώθηκε ψιθυριστά, ήταν αυτή του Θύμιου, partner του Θανάση και μέλος της Συμπολίτευσης που μπροστά στην προθυμία του Φάνη να τους πάρει όλους σκιάχτηκε το παιδί και δήλωσε στο συνεργάτη του «Εγώ αυτού δεν του κάνω ερώτηση!» Μια συμβουλή έχει η στήλη μας για το Φανούρη, με το μαλακό, έχουμε και πρωτάθλημα.
Στη συνέχεια του αγώνα στο βήμα βρέθηκε η Ντέμη, παίρνοντας το βάπτισμα του πυρός στη σκληρή αρένα του Βρετανικού Κοινοβουλευτικού. Έφερε μαζί της κάτι από την ευγένεια και το τακτ του Αυστραλιανού συστήματος, περασμένες εποχές, και έμεινε στην Ιστορία για τον ευθύ αλλά ευγενικό τρόπο που γείωνε τους αντιπάλους που πίστεψαν ότι θα τη διακόψουν.(έκοψε τον αέρα ως και στη Βάνα!)
Και μια και αναφέραμε τη μικρή κυρία Σαχά, αφού την καλωσορίσουμε που μας γύρισε από το ρητορικό Βορά, έχουμε ράμματα και για τη δική της γούνα! Μετά τον «δώσε κόσμε, τους παίρνω όλους» ακολούθησε για την πρώτη Αντιπολίτευση η Βανούλα, που μόνο το ξανθό χαμογελαστό κοριτσάκι που όλοι ξέρουμε δε θύμιζε στο βήμα! Άστραψε και βρόντηξε…! Φήμες λένε ότι μετά από αυτή της την ομιλία όπου υποστηρίχθηκε με τόση θέρμη ότι η ψήφος είναι εθνική υπόθεση το Λάος τη βολιδοσκοπεί για το επόμενο ψηφοδέλτιο ενώ ο Πανίκας έχει βαλαντώσει στο κλάμα που του ‘φυγε τέτοιο κορίτσι και ετοιμάζεται να βάλει τη στολή του, του Ζορό, και καβάλα στο άλογο να έρθει να την πάρει πίσω.
Στον επόμενο ομιλητή, πρώτο ομιλητή της Συμπολίτευσης, δεν μπορώ ν’ είμαι αντικειμενική καθώς ο ήρωας Θανάσης Γκίκας δουλεύει νυχθημερόν για το Πρωτάθλημα… Ο Θανάσης, λοιπόν, είπα απλά ότι μετά τους Οικολόγους Πράσινους το νέο πολιτικό ρεύμα θα είναι οι Μετανάστες Πολύχρωμοι, ένα νέο κόμμα που θα τα σαρώσει όλα, γι’ αυτό ναι, οι μετανάστες πρέπει να ψηφίζουν! Επιπλέον, με την ψήφο των μεταναστών θα γίνουμε… ενωμένη Ευρώπη! (έρε τι σου κάνει το Java…!)
Η δεύτερη Αντιπολίτευση έριξε στη μάχη το Λεωνίδα που αυτή τη φορά μίλησε όχι απλώς έξι λεπτά, αλλά 6’ 38’’ σπάζοντας το ατομικό του ρεκόρ και κάνοντας την καλύτερη ομιλία του αγώνα –κατά δήλωση Κώστα, γι’ αυτό και δεν του βαλα άλλα κοσμητικά! Ο χειμαρρώδης Λεώ μας είπε πως το δικαίωμα ψήφου θα έχει ως αποτέλεσμα να χάσουν οι μετανάστες την εθνική τους ταυτότητα και αφού μαχαίρωσε υποδειγματικά την πρώτη Αντιπολίτευση αναπαύθηκε στις δάφνες και το έδρανό του!
Κι αν νομίζετε πως ως εδώ τα ’χετε διαβάσει όλα, κάνετε λάθος… Οι δύο τρομεροί περιλήπτες πραγματικά κέντησαν παντρεύοντας το debate, τη ψήφο και την επιστήμη της γυναικολογίας…
Ο Θύμιος για τη Συμπολίτευση έσπασε το ρόδι των εμφανίσεων του στον Όμιλο μ’ ένα λόγο γεμάτο ένταση και πάθος ακόμα κι αν παρά τις εκκλήσεις του partner του (μέχρι και σε χαρτί το έγραψε και του το έδειχνε )δεν έκανε τελικά περίληψη… Σε μια στροφή του λόγου του όμως κατέκτησε τον τίτλο του κατά σειρά εμφάνισης δεύτερου ατακαδόρου της βραδιάς μιλώντας από βήματος για κλητοριδεκτομή…! Καλή αρχή Θύμιο κι αν και συνήθως λέμε κάθε αρχή και δύσκολη, η δική σου πρώτη εμφάνιση ήταν εντυπωσιακή…
Το ίδιο εντυπωσιακά συνέχισε ο Κωστής που έκανε δυναμικό come back με την περίληψη της δεύτερης Αντιπολίτευσης με κερασάκι της τούρτας τη φράση «παρθένες ψήφοι…»! Φυσικά, και αυτός σημάδεψε τις πλάτες της πρώτης Αντιπολίτευσης και δεν τους λυπήθηκε καθόλου, ενώ ο λόγος του θα μπορούσε να έχει τίτλο «Λεωνίδα εγκώμιον», αφού ως δυσεύρετος partner, 4 απ’ τα 6 λεπτά μας έλεγε πόσο υπέροχα τα είπε ο συνεργάτης του. Πόσο τον πλήρωσες Λεώ;
Ξαναδιαβάζοντας τις ατάκες κορυφή ένα έχω να πω : Ρε παιδιά, debate για την ψήφο των μεταναστών κάναμε… «παρθένες ψήφοι», «κλητοριδεκτομές», «και σας θα σας πάρω»… λάθος κανάλι έβλεπα;
Για την Ιστορία, πρώτη ήταν η πρώτη Κυβέρνηση, δεύτερη με διαφορά ανάσας η δεύτερη Αντιπολίτευση, ενώ την τρίτη και τέταρτη θέση μοιράστηκαν η πρώτη Αντιπολίτευση και η Συμπολίτευση αντίστοιχα. Με αγωνία να διαβάσω τι ειπώθηκε στους άλλους – αν και να μας ξεπέρασαν αποκλείεται- και ανυπομονησία για την άλλη Τετάρτη, από την Α22 για τους απανταχού κουτσομπόληδες, Βασιλική!

Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2009

Πρώτη συνάντηση για το ακαδημαϊκό έτος 2009-2010...

Πιστοί στο ραντεβού μας με το debate, εχθές στις 7.00 ακριβώς βρεθήκαμε όλοι στο Ο.Π.Α. για να εκτονώσουμε στην Α21 το σύνδρομο στέρησης της Ρητορικής, που μας είχε κάνει πραγματικά… ανθρώπινα ράκη… Έτρεμαν τα χέρια μας, γυάλιζε το μάτι… Όλο το καλοκαίρι, κάναμε debate με το διπλανό μας στην ξαπλώστρα, τον καντινιέρη της παραλίας, την ιδιοκτήτρια των ενοικιαζόμενων… Έφτασε πια η ώρα να ξαναβρεθούμε στον Όμιλο! Μαζί, λοιπόν, με όλους τους παλιούς φίλους αλλά και πολλά νέα παιδιά που ήρθαν να προστεθούν στη ρητορική οικογένεια και, φυσικά, μετρώντας αντίστροφα το χρόνο μέχρι το Πρωτάθλημα, βρεθήκαμε να συζητάμε αν η ψήφος πρέπει να είναι προαιρετική ή υποχρεωτική. Αφού συγχαρώ και καλωσορίσω όλα τα καινούρια παιδιά που πήραν εχθές το βάπτισμα του πυρός, παραθέτω μερικά κείμενα και πληροφορίες σχετικά με το χθεσινό θέμα…

Υποσημείωση πριν αρχίσουν τα σοβαρά... Το χτεσινό debate διαπνέοταν από την τάση των ημερών, στον απόηχο των εκλογών..."Σταυρώστε με, σταυρώστε με, στα χέρια σας σηκώστε με!"

KEIMENA

Υποχρεωτική ψηφοφορία

Το σύνταγμα μας ορίζει στο άρθρο 1 ότι “θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία..... όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού ....”. Η θεμελιώδης αυτή αρχή της λαϊκής κυριαρχίας εξειδικεύεται και κατοχυρώνεται στην πράξη με την αδέσμευτη άσκηση του εκλογικού δικαιώματος από τους πολίτες. Στην ελληνική συνταγματική τάξη το εκλογικό σώμα είναι το άμεσο συλλογικό όργανο του κράτους που ασκεί την εξουσία του μέσω του δικαιώματος του εκλέγειν όταν αναδεικνύει τους αντιπροσώπους του λαού στα διάφορα αιρετά όργανα του κράτους. Με την έννοια αυτή η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος τόσο στις βουλευτικές όσο και στις δημοτικές, νομαρχιακές εκλογές αποτελεί λειτούργημα απαραίτητο για την πραγμάτωση της λαϊκής κυριαρχίας με την ανάδειξη εκείνων που θα διαχειριστούν την πολιτική εξουσία. Για το λόγο αυτό η πολιτεία οφείλει να οργανώνει με τρόπο αδιάβλητο την εκλογική διαδικασία και την ενεργό άσκηση του εκλογικού δικαιώματος. Από όλα τα παραπάνω είναι σχεδόν αυτονόητο ότι η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας συμπληρώνεται αναπόσπαστα με τον πυρήνα του σκοπού του εκλογικού δικαιώματος, δηλαδή την ανάδειξη των βουλευτών ή των δημοτικών αρχόντων, με την αυτονόητη επίσης αρχή της υποχρεωτικότητας της ψήφου. Διαφορετικά η λαϊκή κυριαρχία σε μια αστική δημοκρατία, όπου ο πολίτης δεν συμμετέχει ούτως ή άλλως με άλλον τρόπο ενεργά (βλ. ανυπαρξία χρήσης δημοψηφισμάτων, βλ. επίσης μη ύπαρξη λαϊκών συνελεύσεων με λειτουργία στη βάση του λαού) θα ήταν γράμμα πλήρως κενό. Για το λόγο αυτό το σύνταγμά μας κατοχυρώνει στο άρθρο 51 παρ.5 την υποχρεωτικότητα της ψήφου, ορίζοντας τα εξής: “Η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος είναι υποχρεωτική”. Είναι λοιπόν ένα “λειτουργικό” δικαίωμα, είναι δηλαδή δικαίωμα και υποχρέωση συνάμα. Ιστορικά, άλλωστε, ας μην ξεχνάμε ότι το δικαίωμα αυτό δεν ήταν καθόλου αυτονόητο και μάλιστα δόθηκαν σκληροί και αιματοβαμμένοι αγώνες για την κατοχύρωση και θεμελίωσή του.
Όσοι ξεχνάνε κάτι τέτοιο, ξεχνούν και τη δυναμική που κρύβει μέσα της η άσκηση του δικαιώματος αυτού. Με την ψήφο μας νομιμοποιούμε τη νομοθετική λειτουργία, δηλαδή τη Βουλή. Η βουλή είναι το νομοθετικό όργανο του κράτους, το οποίο λειτουργεί ως αντιπρόσωπος του λαού. Για το λόγο αυτό ο πολίτης θα πρέπει να λαμβάνει τις ευθύνες του όταν ψηφίζει και θα πρέπει να έρχεται αντιμέτωπος των ευθυνών του και για τους νόμους που ψηφίζονται, αλλά και για όλες τις πολιτικές που εφαρμόζονται από την πλειοψηφία του κοινοβουλίου. Θα πρέπει επίσης να γνωρίζει πως όταν απέχει από τις εκλογές μειώνει τη δημοκρατία και αυτό δεν είναι μικρό τίμημα. Η εκλογική διαδικασία είναι διαδικασία προβληματισμού, ενημέρωσης, συμμετοχής του πολίτη στα δρώμενα του κράτους, το οποίο με αυτό τον τρόπο δεν είναι απρόσωπο, αλλά είναι ο ίδιος ο πολίτης. Προς εκτέλεση της υποχρεωτικότητας της ψήφου που επιβάλλει το Σύνταγμα, έχουν θεσμοθετηθεί νόμοι που προβλέπουν ποινικές ή διοικητικές κυρώσεις (οι οποίοι νόμοι όμως έχουν επί πραγματικής εφαρμογής καταστεί ανενεργοί) για την αποχή, ωστόσο οι πραγματικές κυρώσεις και συνέπειες μιας αποχής από την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος είναι πολύ μεγαλύτερες και σοβαρότερες από τις κυρώσεις που ήδη προβλέπονται. Οι πραγματικές συνέπειες και κυρώσεις ακόμη και σε ατομικό επίπεδο είναι να ζεις σε μία χώρα όπου όλα όσα συμβαίνουν, συμβαίνουν χωρίς εσένα. Και αν τα τελευταία χρόνια πληθαίνουν αυτοί που νιώθουν ότι πράγματι όλα συμβαίνουν χωρίς αυτούς, τότε μήπως ψηφίζουν χωρίς να ενημερώνονται, μήπως τελικά ψηφίζουν εντελώς διαδικαστικά χωρίς να ψηφίζουν με γνώμονα τα πραγματικά συμφέροντά τους; Μήπως οι ίδιοι έχουν καταστεί ανενεργοί πολίτες και απέχουν από διεκδικήσεις και μορφές συλλογικής δράσης, αφήνοντας ελεύθερο το πεδίο να δράσει το κράτος χωρίς αυτόν; Άλλωστε, είναι σχεδόν κοινή η παραδοχή ότι η αστική δημοκρατία που βιώνουμε δεν απαιτεί ούτε αξιώνει από τον πολίτη να είναι ενεργός, ούτε φροντίζει να ενημερώνεται πλήρως και ολόπλευρα, παρά μόνο του δίνει το δικαίωμα κάθε 4 χρόνια να εκφράζεται δια της ψήφου του. Το τραγικότερο όμως που συμβαίνει είναι η – παρά το γράμμα και το πνεύμα του Συντάγματος- δραστική χειραγώγηση των ψηφοφόρων από τα ΜΜΕ, και έτσι η τρέχουσα πολιτική πρακτική υπαγορεύεται από τους εξωθεσμικούς διαμορφωτές των εκάστοτε μέχρι τώρα κυβερνητικών πολιτικών (βλ. το μεγάλο κεφάλαιο, τις μίζες της διαπλοκής, το εκκλησιαστικό κατεστημένο και σαφώς την πελατειακή σχέση του απλού ψηφοφόρου για το ατομικό του βόλεμα σε βάρος όλων των άλλων). Σε μία λοιπόν αστική δημοκρατία, όπου ήδη νοθεύεται με πλάγιους τρόπους η ψήφος, όπου έχουν περισταλεί τα δημοκρατικά δικαιώματα και οι λαϊκές ελευθερίες, όπου τελικά το μόνο δικαίωμα που δίνεται απλόχερα και ενισχύεται είναι το «δικαίωμα» του πολίτη να αγνοεί,…. μήπως ήρθε ο καιρός όλοι μας να περιφρουρήσουμε το ενεργό εκλογικό μας δικαίωμα και να απεμπολήσουμε το τεχνητό «δικαίωμα» στην άγνοια, στην αδιαφορία και στη διαστρεβλωμένη ενημέρωση; Θα ήταν πράγματι ευκταίο οι πολίτες να διαβάσουν το Σύνταγμά τους. Να απαιτήσουν να τους διανεμηθεί. Να μην αφήνουν τη γνώση του συντάγματος να είναι μόνο προνόμιο των νομικών και των πολιτικών. Ας μην ξεχνάμε ότι το Σύνταγμα δεσμεύει όλο το φάσμα της δραστηριότητας του κράτους. Να ασχοληθούν με την αναθεώρησή του. Να καταλάβουν ότι η επόμενη βουλή που θα ψηφίσουν σε αυτές τις βουλευτικές εκλογές θα είναι αναθεωρητική, δηλαδή θα είναι η βουλή η οποία θα διαμορφώσει το νέο σύνταγμα και αυτό σημαίνει πως πρωτίστως θα πρέπει να ψηφίσουν με γνώμονα τις προτάσεις των πολιτικών κομμάτων για τις προτεινόμενες προς αναθεώρηση διατάξεις, όπως για το αρ.16 του Συντάγματος (παιδεία), το άρθρο 24 (περιβάλλον) κλπ. Δεν ψηφίζουν απλά για μια νέα κυβέρνηση, αλλά για νέο Σύνταγμα και γι’ αυτό είναι σημαντικό κανείς να ενημερώνεται για τις θέσεις των κομμάτων πάνω στις αναθεωρητέες διατάξεις, να διακρίνει τα πολιτικά τρικ και να κρίνει αν διαφέρουν και πού διαφέρουν οι προτάσεις των κομμάτων και ποιων κομμάτων, ποια αναθεώρηση, ποιο σύνταγμα θέλει για αυτόν και τα παιδιά του, διότι το Σύνταγμα θα διαρκέσει περισσότερο από μία κυβέρνηση. Για τον λόγο αυτό, δεν μπορεί κανείς να επικαλεστεί το δικαίωμα στην άγνοια, παρά μόνο την υποχρέωσή του να ενημερωθεί για τις πολιτικές θέσεις όλων των κομμάτων, να ενημερωθεί από τα πρακτικά της Βουλής, (τα οποία, παρεμπιπτόντως, θα έπρεπε να υπάρχουν και στις βιβλιοθήκες όλων των δήμων και να είναι προσιτά σε όλους τους δημότες, έτσι, ώστε να μπορούν να διαβάζουν τις τοποθετήσεις των βουλευτών και των κομμάτων, να έχουν άμεση γνώση, των νόμων που προωθήθηκαν και να γνωρίζουν την πολιτική στάση και την αιτιολογία αυτής του κάθε κόμματος), να ψάξει να βρει και από μόνος του την πηγή ενημέρωσης που τον εξυπηρετεί σε αυτή τη διαδικασία.
Οφείλουμε στους εαυτούς μας, στους συμπολίτες μας, στις μελλοντικές γενιές, να γνωρίζουμε. Κανείς πλέον δεν έχει το δικαίωμα να πει «δεν ήξερα», «δεν γνώριζα». Οι ψηφοφόροι είναι υπεύθυνοι για τους νόμους που θα ψηφιστούν. Οι ψηφοφόροι είναι υπεύθυνοι για το μέλλον τους. Εάν εξαγοράζονται, εάν ξεπουλιούνται, εάν αγνοούν, τότε δυστυχώς και για εμάς θα έρχονται μόνο τα χειρότερα.


Ευρωπαϊκές και διεθνείς σκέψεις:

"Bad officials are elected by good citizens who do not vote." - George Nathan

Americans have one of the poorest voter turnouts on the planet. Out of the 172 countries for which figures are available, The USA ranks a sad 139th - outranking only less developed nations such as Zambia where voters may have to walk 80 miles to pull the lever.
There are approximately 186 million eligible voters in the United States (citizens over the age of eighteen without a disqualification such as a felony conviction). Of that number, only 130 million - about seventy percent - are registered to vote. In the last Presidential election only 60 percent of eligible voters showed up at the polls. That means that only about 30 percent actually voted for the current president. The percentage of the population that participates has been steadily dwindling.
"Half of the American people never read a newspaper.
Half never voted for president. One hopes it is the same half." - Gore Vidal
Presidential elections draw more voters than other types of elections. Yet in the last presidential election 75 million people who were eligible to vote did not do so. I believe this is a national disgrace. If one wishes for good government one must be a good citizen first. It is our duty as citizens to vote. A government that does not have the sanction of it's people has no legitimacy.
Refraining from voting insures a spurious government and encourages corruption.
You don't need a degree in political theory to understand that the relationship between citizens and government (in particular in a democracy) is a social contract. The government agrees to govern well. Citizens consent to their government holding the necessary casual agents and funds to conduct the business of their collective interests. Citizens take on certain obligations - including the obligation to vote.!
"Always vote for principle, though you may vote alone, and you may cherish the sweetest reflection that your vote is never lost." - John Quincy Adams

Why are citizens obliged to vote? Because government, as Thomas Jefferson set forth in the Declaration of Independence, derives its authority from the consent of the governed.
That consent must constantly be renewed - through voting. If the citizens don't vote, the government loses its legitimacy to exist.


If American women would increase their voting turnout by ten percent,
I think we would see an end to all of the budget cuts
in programs benefiting women and children. -Coretta Scott King
It 's about time we voted for more candidates with breasts! We've been voting for boobs long enough. True enough! The political arena should more closely resemble the population than it does. Much of the reason it does not is in the hands of the non-voter. 85 million non voters are using the roads, sending their kids to schools, and enjoying the protection of firemen, policemen, and the armed forces, etc. Not voting is a serious problem. It is not only a failure of citizens, it is also a failure of government.
In the 2004 election primary CNN interviewed a Democratic primary voter after casting his ballot. He claimed he voted for John Kerry because the media said he was the most electable of the candidates. The media said? In 2000 a woman was interviewed after voting in the Republican primary in South Carolina. She voted for Bush because "McCain had an illegitimate black baby and his wife is insane". (Apparently she had received one of those phone calls pretending to be pollsters that the Bush camp "knew nothing about" in which they made these claims about McCain's adopted child from India and his wife's having visited a therapist).
Only about 20 percent vote in primary elections. Do you really believe that 20 percent of the voters should decide who the candidates will be? I doubt it. Special interest groups, lobbyists, the corporatist elite, and party hacks all are counting on you not to vote. Give them a run for their money. Show up and vote in the primary! Always vote your conscience. Who do you honestly feel has the abilities to perform well as your representative? Because that is all these folks are. They have no special powers beyond what you grant them. Their function is to SERVE you. Public service is not a playground for political class elitism. Unless you don't vote.

Why Are Voters Vanishing?
If you ask non-voters why they don't vote, you hear lame excuses - generally wretched refrains including that the ballots and issues are too complex and confusing, that it's not convenient, that the person didn't register in time, or that the person didn't like any of the candidates. Some are driven away by negative campaign ads, which of course is what the advertisers want, I mean you can't vote for a child molesting puppy killer who pretended to be in the army while getting a sex change in a communist country can you? But perhaps the worst and most common reason is selfishness. What's in it for me? What do I get for voting? The simple reason most people do not vote is that they do not perceive it as being in their self-interest. If there is nothing in it for them, why the hell bother? Most of these voters likely have never considered the need to perpetuate - and, in fact, couldn't care less about, the social contract and their responsibility as citizens.
How Can We Get More Citizens to Vote?
I think having a column that says none of the candidates are acceptable would be a start. If "NONE" got a majority of votes, a new election would be called for. This should be incentive for those who dislike all the candidates to vote. If that didn't work, (and it wouldn't for the selfish non voter who may be the majority) maybe we should look at Australia. Down under they enacted a law requiring citizens to vote in 1924. The fine for not voting is similar to jay walking but Australia enjoys a near 100% turnout. Being required to vote may sound strange to some but as citizens we are required to serve on juries, which is far more invasive and can last months. We are required to pay taxes. Why not require voting? Thirty-three countries - all democracies - have mandatory voting laws and generally they seem to work very well.
I suggest that voting is the least a citizen can do for his or her country, it is not unreasonable to ask U.S. citizens to do this minimal thing. the US should be competing for first place in the world in voter participation - not competing with Zambia for last place.

"I'm totally down with insurrection in the street.
I've had a great time with that over the years.
Insurrection in the voting booth is the other part of the equation". -Jello Biafra

Sadly, if citizen participation in our democracy cannot be obtained voluntarily then mandatory laws are our best option. Fortunately, once enacted, we will probably need to do little or nothing to enforce them. The message they send may be enough, or almost enough to convince voters to show up at the polls. It may be time to do what Australia was wise enough to do eighty three years ago, in 1924.


You have no obligation to vote today.
All my life I’ve been told I should vote. I’ve been told it’s my duty and obligation to vote. I’ve been told to rock the vote. Voting is the right thing to do. I’m not buying it. Voting is just like everything else: if you don’t know what you’re talking about, you just probably either learn or shut the hell up.
By and large, I’m politically apathetic. A little less so in the past few years, but for the most part, I’m still not one to spend a lot of time reading about the issues and candidates election day brings us. I’m not proud of this fact — but a fact it is, nonetheless. And yet, people say I should vote. I don’t get it. They want me to vote? I’m pretty much a complete idiot on every question on the ballot. Why do you want my opinion? The way I see it, I’d actually make the American public dumber by participating.
William E. Simon once said, âBad politicians are sent to Washington by good people who don’t vote.â Maybe. But I assert that bad politicians are probably also sent to Washington by uneducated people who do vote.
So, on this election day in the States, I suggest you think about whether you’re really qualified to be voicing your thoughts on a given issue or candidate. Do you have an opinion one way or the other? Can you articulate why you hold said opinion? Does your opinion stem from real insight and thought you’ve given to the matter, rather than simple party affiliation? If you’re answering no to any of these questions, maybe you shouldn’t be voting. I know I won’t be.
If, on the other hand, you’re answering yes — please, go forth and vote. I trust you to make sound decisions for our country because you’ve taken the time to educate yourself. Perhaps next election I’ll join you. But for now, I’m confident you can handle it.

Voting: Option or Obligation?
By WAYNE JACKSON
“To vote, or not to vote? That is the question,”—if one may paraphrase a renowned English writer. This is a serious question for many people as the election season approaches. It is one of those issues, I respectfully suggest, upon which good people may disagree without dissension.
A recent article by a devout Christian took the position that voting is “a privilege, and a responsibility.” One can argue reasonably that voting is a privilege under our government; to declare that it is a responsibility is to go beyond what is justified. It is the equivalent of suggesting that it is a sin not to vote. There is no biblical teaching that necessitates such a conclusion.
Some contend that voting is a way to exert one’s influence for good, hence to neglect such would be morally irresponsible. What, then, would be the case if one votes, but votes for a different candidate than your preference? Has he or she sinned? Also, must one choose your mode of operation as the exclusive avenue of exerting his influence? These are serious questions.
One of the great Christian leaders of the nineteenth century was David Lipscomb. Lipscomb wrote a book titled Civil Government. This highly respected gentleman took the position that Christians ought not to vote. He contended that since the Bible teaches that God rules in the kingdoms of men, and puts into office those he chooses (Daniel 2:21; 4:17), Christian people ought to leave the matter to him, and remain aloof from the political process. Others argued similarly long before he lived.
Noted historian Edward Gibbon declared that the early Christians refused to take “any active part in the civil administration of the empire” (416). Phillip Schaff, a celebrated church historian, similarly called attention to the early Christians’ “disregard for politics and depreciation of all civil and temporal affairs as compared with the spiritual and eternal interests of men” (430). These historical observations are not void of merit.
A weakness in the argument, however, could lie in the fact that the Lord might providentially use citizens to set certain leaders in places of authority to then either reap the benefits or the disciplinary consequences of their choices (1 Samuel 8:5; Hosea 13:11).
Some declare they prefer not to vote because they feel there is no candidate representing their values. This could be a logical position reflecting one’s personal conviction. A Christian must guard the sanctity of his own conscience (Romans 14:23).
Others allege: "You must vote—at least for the lesser evil.” This is a fallacious argument. No one should be coerced into voting for a candidate with whom he or she is not comfortable. A “lesser evil” could still be an evil in the mind of a devout person!
Some Guiding Principles
If one chooses to vote or to speak out regarding candidates (even if deciding not to vote), there are principles that should guide the Christian’s thinking.
1. One’s political preference should not be grounded in superficial bases, e.g. race. There are highly qualified people of various races who might serve with distinction. To discriminate because of ethnicity, either for or against, reflects a superficial mentality.
2. The character of the person is important. Does the candidate have any level of spirituality? If he professes faith in God, does he have a significant pattern of life that is consistent with true morality and spirituality? It is one thing to say, “God bless America,” yet in the next breath be spewing the vilest profanity. Jesus taught that what proceeds from the mouth is an index to his heart (Matthew 12:34).
3. Moral issues are far more crucial than economic factors. It is much better to be poor and good, than prosperous and wicked. This is an ideal many Americans seem to have forgotten—or choose to ignore.
4. Currently there are terribly important ethical issues that challenge the very foundation of this nation. One of these is the slaughter of the unborn via “legalized” abortion, a heinous practice in vogue for the past third of a century. How could a Christian possibly vote for a person who supports “baby murder,” under the guise of “pro-choice”? The “choice” to do what?
5. Another malignancy gnawing at the vitals of this nation is the scandalous attack upon the institution of marriage (the very foundation of civilization), legitimizing, by means of law, illicit sexual unions. This corruption has been promoted incrementally for several decades. First, there was the granting of equal legal privileges to "domestic *hetero*sexual partners,” apart from marriage. Then came the “equal-under-the-law” provisions for *homo*sexual couples. Finally, there now is the legalization of sodomy under the facade of “marriage”—both in Massachusetts and California. How in the name of common sense could a Christian ignore these vital issues in deference to less-important considerations?
6. There should be serious consideration concerning how the next President would fill vacancies on the Supreme Court, thus affecting the flow of law for decades to come. It only took one rogue swing-vote in 1973 (Roe v. Wade) to shift the court toward the bloody carnage of legalized abortion. It would be a travesty indeed to contribute to the further disintegration of the nation’s moral fiber.

While Christians may disagree on some political options, each person must plumb the depth of his conscience (hopefully one educated by the Scriptures) and act consistent with his own judgment.

Voting - a right or an obligation?
Posted by Ed Ballard on May 21st, 2007
We are entering a very interesting time in British politics – aren’t we? That’s the statement that seems to be on lips of many politicos at the moment. Blair’s marathon premiership is coming to a close and a shake-up in British politics approaches. Brown versus Cameron, ‘clunking fist’ versus ‘New Conservatism’, question marks over the ‘special relationship’, over Green issues, perhaps finally over immigration - what a contest, what an election (whenever that might be), and such an uncertain outcome. Exciting stuff.
But others disagree. If only we could be more like the French, they say, or the Scots. They have real elections. For us in Britain here comes another disinterested election where perhaps 2/3rds of us vote, most by habit, and two near identical parties slog it out over a few marginal constituencies. Issues aren’t the core concern, personality and sensation, that’s the key.
A bit pessimistic I tend to think, especially looking at the history of extra-parliamentary activity in this country. Cast a quick glance over the scores of political cartoons from the 18th century (think Hogarth, Gilray et al.), the association movement and the corresponding societies, and the public debates over the American War and the French Revolution. Then witness the Luddites, the Chartists, and reform agitation in the 1830s and 1860s, not to mention the growth of the popular press; and that’s before you’ve reached the 20th century! Trade Unionism might then bear mentioning, so too the Constituency Associations, membership of the major political parties, and political protest for example over the Poll Tax and the Iraq War. Consider the fact that we have the strongest national press in the world, and a national readership not just of broadsheets and tabloids but also of journals and magazines like The Economist and Private Eye. Furthermore that the BBC has for at least 50 years been the most respected news corporation in the world, and that current programming like “Newsnight�, “Question Time�, “The Today Programme� and “Have I Got News for You� routinely expose politicians to very public and informed criticism. Take a quick look at America’s favourite paper, USA Today, for a quick comparison of ‘political engagement’ or similarly the critical blackout regarding Bush’s foreign policy that became a near consensus in the American media after 9/11.
‘Out of doors’ politics and the fourth estate have a history in this country. It is a history that has avoided the sort of political extremes that have repeatedly scarred our European counterparts (the 1848 Revolutions passed us by and compare the success of Mosley’s Blackshirts to Hitler’s SA or Mussolini’s Squadristi). It is a culture in which we have, for nearly three hundred years, been able and frequently willing to express political opinions publicly and forcefully, to mock and criticise our leaders, and to press for reform and change to the status quo – all without seriously threatening any kind of revolution in the process. Furthermore it seems to show convincing signs of continuing to do so in the future, with the internet revolutionising the potential of the press, especially with the growth of political ‘blogging’, and the success of organizations such as Make Poverty History and the increasingly powerful environmental lobby. Elections ought to be the hub therefore of what on the outside appears to be an active and vibrant political culture.
However in elections we have a problem; everyone has to vote, and not everyone does. Not even close. In this lies the cause of people’s pessimism. It is the failure to vote that creates such a small number of swing voters and the obsession with marginal constituencies. It is at least in part the need to grab voters’ attention that drives politicians more and more into the arms of the media and ‘consumer politics’. Above all it is surely the knowledge that they won’t actually vote that makes so many people not engage with the political issues of the day.
It is easy to wonder why fewer and fewer people are voting. A great deal can be said for the failure to teach basic politics in schools, the culture of political spin and celebrity we’ve had since the mid-1990s, the virtual one-party system since the Conservative capsize in 1997 or the growing complexity of international relations, global economics or issues like the EU constitution. One could spend all day finding reasons, they all lead to the same end however; a democracy increasingly without a demos.
Is there perhaps a solution however. Could people be obliged to vote? With the knowledge that their percentage share of votes corresponded to the entire population would politicians not command more respect? Would ‘designer politics’ not become less necessary? If voting was naturalised as an essential part of being a British citizen wouldn’t there be a greater engagement with politics in everyday life and overall a far healthier political system?
I am sure many will scream ‘nanny state’, logistical nightmare etc. But legally it could surely be tempered by casting the obligation in terms penalising only those who failed to vote without “reasonable excuse�. Furthermore with the potential of online politics, it could surely be made un-intrusive. The existence of facilities to manage mass online voting is demonstrated daily in phone-in voting on television. And surely if we can bank on-line it could be made safe enough to vote online! With such a strong heritage of extra-parliamentary political culture and such opportunities for the public to engage it seems tragic that when politics is so exciting, when issues are as critical as they are today, that political involvement is so limited and apathy is so prevalent. The forum exists to comprehend and debate issues on a national level outside of Parliamentary mechanisms. Is it perhaps time to make voting an obligation not a right; it would seem to be a small sacrifice to make with potentially huge results.

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑ

Η έννοια: Υποχρεωτικής ψήφου απαιτεί εκλογείς να ψηφίσει στις εκλογές ή να παρακολουθήσουν ένα μέρος των εκλογών την ημέρα της ψηφοφορίας. Με μυστική ψηφοφορία οι εκλογείς να παραμένουν ελεύθερα να χαλάσει τα ψηφοδέλτια τους ή να τα αποσύρει από τον θάλαμο ψηφοφορίας, ανάλογα με το σύστημα ψηφοφορίας. Σε περίπτωση που μια επιλέξιμη ψηφοφόρος δεν φοιτούν σε τόπο ψηφοφορίας, αυτός / αυτή μπορεί να υπόκειται σε σωφρονιστικά μέτρα, όπως πρόστιμα, κοινωφελή εργασία, ή ίσως και φυλάκιση αν τα πρόστιμα είναι άνευ ή κοινοτική υπηρεσία δεν εκτελείται.
Για την ψήφο γενικά:
Το Σύνταγμα:
Άρθρο 29 παρ. 1 « Έλληνες πολίτες που έχουν το εκλογικό δικαίωμα μπορούν ελεύθερα να ιδρύσουν και να συμμετέχουν σε πολιτικά κόμματα, που η οργάνωση και η λειτουργία τους οφείλει να εξυπηρετεί την ελεύθερη λειτουργία του Δημοκρατικού πολιτεύματος.»
Άρθρο 51 παρ. 3 « Οι βουλευτές εκλέγονται με άμεση, καθολική, μυστική ψηφοφορία από τους πολίτες που έχουν εκλογικό δικαίωμα, όπως ο νόμος ορίζει. Ο νόμος δεν μπορεί να περιορίσει το εκλογικό δικαίωμα παρά μόνο αν δεν έχει συμπληρωθεί κατώτατο όριο ηλικίας ή για ανικανότητα δικαιοπραξίας ή ως συνέπεια αμετάκλητης καταδίκης για ορισμένα εγκλήματα.»
Άρθρο 51 παρ. 5: « Η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος είναι υποχρεωτική.» ( Σημείωση: Είναι μια διάταξη που γεννά Συνταγματικό πονοκέφαλο στους μελετητές του Δικαίου καθώς η συνύπαρξη των λέξεων «δικαίωμα» και «υποχρεωτική είναι εν πολλοίς ασυμβίβαστη.)
Ο εκλογικός νόμος:
Άρθρο 6 παρ.2
Εξαιρούνται από την καθολική υποχρέωση άσκησης εκλογικού δικαιώματος:
α) Όσοι έχουν υπερβεί το εβδομηκοστό έτος της ηλικίας τους και
β) όσοι θα βρίσκονται κατά την ημέρα της ψηφοφορίας στο εξωτερικό.
Επίσης αναγνωρίζεται ότι θα υπάρξουν εκλογείς που για διάφορους εξαιρετικούς λόγους δεν θα μπορέσουν να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα. Ενδεικτικά σημειώνονται περιπτώσεις όπως:
α) Υπάλληλοι του δημοσίου για τους οποίους σοβαρές υπηρεσιακές ανάγκες δεν θα επιτρέψουν να απουσιάζουν από την Υπηρεσία τους, για να μεταβούν να ψηφίσουν στον τόπο, στους εκλογικούς καταλόγους, του οποίου είναι εγγεγραμμένοι,
β) Υπάλληλοι νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου, νοσηλευτικών ιδρυμάτων, οργανισμών και επιχειρήσεων κοινής ωφελείας κ.λπ. στους οποίους επίσης λόγω σοβαρών υπηρεσιακών αναγκών, δεν θα υπάρξει δυνατότητα χορήγησης άδειας μετάβασης στον τόπο άσκησης του εκλογικού τους δικαιώματος, και
γ) Εκλογείς που δεν θα μπορούν να μεταβούν στον τόπο άσκησης του εκλογικού τους δικαιώματος για λόγους υγείας. Για όλα αυτά βέβαια θα πρέπει να υπάρξει σχετική αποδεικτική πράξη και έγγραφο.

Τιμωρίες που απειλούνται στο νόμο:

Όπως προβλέπει το σχετικό προεδρικό Διάταγμα, με φυλάκιση μέχρι δύο χρόνια και χρηματική ποινή τιμωρείται:
"α) Όποιος αποτρέπει με οποιοδήποτε τρόπο εκλογέα να ασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα, ιδίως αν αυτός εξαρτάται οπωσδήποτε απ' αυτόν,
β) Όποιος, χωρίς να έχει δικαίωμα, κάνει χρήση του ονόματος και εμβλήματος ή παρόμοιων ονομάτων και εμβλημάτων που προβλέπονται στο άρθρο 37 του παρόντος, καθώς και ο δικαστικός αντιπρόσωπος ή μέλη της εφορευτικής επιτροπής που ανέχονται αυτή τη χρήση,
γ) Όποιος, αφού προκηρυχθούν γενικές εκλογές, παραλείπει εν όλω ή εν μέρει ή επιβραδύνει ενέργειες που επιβάλλονται για την εκτύπωση εκλογικών καταλόγων ή για την προμήθεια άλλων εκλογικών ειδών.
δ) Όποιος απαιτεί υπέρογκα ποσά για την εκτύπωση ψηφοδελτίων,
ε) Όποιος από πρόθεση δεν τηρεί τις προθεσμίες του διατάγματος αυτού,
στ) Αυτός που υποβάλλει στην εφορευτική επιτροπή με δόλο πολυάριθμες, απαράδεχτες ή αβάσιμες ενστάσεις,
ζ) Ο γραμμένος εκλογέας στον εκλογικό κατάλογο, που δεν έχει αποκτήσει το δικαίωμα του εκλέγειν ή δεν έχει το δικαίωμα ν' ασκήσει αυτό κι όμως ψηφίζει,
η) Όποιος αδικαιολόγητα καταστρέφει ή εξαφανίζει ψηφοδέλτια, και
θ) Όποιος την προηγούμενη ή την ημέρα της εκλογής παραθέτει ομαδικό γεύμα σε εκλογείς ή δίνει χρήματα για να δαπανηθούν γι' αυτό το σκοπό, καθώς και αυτοί που παίρνουν μέρος στο γεύμα".
Ακόμη, με φυλάκιση από τρεις μήνες μέχρι τρία χρόνια και με χρηματική ποινή τιμωρούνται:
"α) Τα μέλη των εφορευτικών επιτροπών που διευθύνουν την εκλογή καθώς και αυτός που τη διευθύνει ή λαμβάνει μέρος στη διεύθυνση αντιπρόσωπος της δικαστικής αρχής:
1) Αν εν γνώσει τους δεχτούν ν' ασκήσει το εκλογικό δικαίωμα πρόσωπο που, ή δεν είναι γραμμένο στους εκλογικούς καταλόγους ή ψευδώς εμφανίζεται αντ' άλλου που είναι γραμμένο σ' αυτούς, ή άσκησε ήδη αυτό το δικαίωμα,
2) Αν εν γνώσει τους αποκλείσουν κάποιον από τους γραμμένους στον εκλογικό κατάλογο εκλογείς, ν' ασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα,
3) Αν αδικαιολόγητα περιορίσουν οπωσδήποτε τη χρονική διάρκεια της ψηφοφορίας ή τη διακόψουν ή την αναβάλουν,
4) Αν αδικαιολόγητα μεταβάλουν τον τόπο της διεξαγωγής της ψηφοφορίας που νόμιμα έχει οριστεί, και
5) Αν αδικαιολόγητα διώξουν από τον τόπο της ψηφοφορίας υποψήφιο ή αντιπρόσωπο ή αναπληρωτή του ή δεν αναγνωρίσουν αυτούς που έχουν διοριστεί νόμιμα αντιπρόσωποι, ή αναπληρωτές υποψηφίου, και
β) Αυτός που δεν έχει κατά το χρόνο της ψηφοφορίας τα προσόντα που ορίζονται με το παρόν και δεν απέχει από την εκτέλεση των καθηκόντων του ως μέλος της εφορευτικής επιτροπής, αν αποδεικνύεται από τα πρακτικά της εκλογής ότι με παρατήρηση ή ένσταση ζητήθηκε η αποχή αυτού".
Η υποχρεωτικότητα της ψήφου ιστορικά:
Αθηναϊκή δημοκρατία έκρινε ότι ήταν κάθε πολίτης είναι το καθήκον να συμμετέχουν στη λήψη αποφάσεων… Η συμμετοχή στη συνέλευση ήταν προαιρετική.
Η υποχρεωτικότητα της ψήφου σε άλλες χώρες:

Ιστορικά
• ΗΠΑ
• Αυστρία
• Κάτω χώρες
• Σοβιετική ένωση
• Ισπανία
• Βενεζουέλα
Σήμερα
Υπάρχουν επί του παρόντος 32 χώρες, με υποχρεωτική ψηφοφορία, από αυτές μόνο στις 19 οι ποινές είναι πράγματι εκτελεστές, ενώ στις υπόλοιπες έχουν περισσότερο μνημειακό χαρακτήρα. Of Από τα 30 κράτη μέλη του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης 10 έχουν μορφές της υποχρεωτικής ψήφου.
εξαναγκαστικές
Οι χώρες που επιβάλουν την υποχρεωτική ψηφοφορία:
• Αργεντινή (υποχρεωτικές για τους πολίτες μεταξύ 18 και 70 ετών, μη υποχρεωτικές για τους άνω των 70)
• Αυστραλία (υποχρεωτική εγγραφή και την ψηφοφορία για τις τοπικές, εθνικές εκλογές * και εθνικό (ομοσπονδιακή) για όλους τους ενήλικες άνω των 18).
• Βραζιλία (μη υποχρεωτικές για τους πολίτες μεταξύ 16 και 18 ετών και οι άνω των 70)
• Χιλή (προαιρετική εγγραφή)
• Ισημερινός (υποχρεωτικές για τους πολίτες μεταξύ 18 και 65 ετών? Μη υποχρεωτικές για τα άτομα ηλικίας 16-18 ετών, αναλφάβητοι, και οι ηλικίας άνω των 65)
• Φίτζι
• Λιχτενστάιν
• Ναιουρού
• Περού (υποχρεωτικές για τους πολίτες μεταξύ 18 και 70 ετών, μη υποχρεωτικές για τους άνω των 70)
• Σιγκαπούρη
• Ελβετία (υποχρεωτική στο καντόνι της Schaffhausen μόνο)
• Τουρκία
• Ουρουγουάη
Μνημειακός χαρακτήρας ποινών
• Βέλγιο
• Βολιβία (υποχρεωτικές για τους πολίτες άνω των 21. Επίσης υποχρεωτική για τα έγγαμα πολίτες μεταξύ 18 και 21 ετών)
• Κόστα Ρίκα
• Δομινικανή Δημοκρατία (μέλη της στρατιωτικής και της εθνικής αστυνομίας, δεν μπορούν να ψηφίσουν)
• Αίγυπτος (άνδρες μόνο)
• Σαλβαδόρ
• Γαλλία (εκλογές Γερουσίας μόνο)
• Γκαμπόν
• Ελλάδα
• ) Γουατεμάλα (στρατιωτικό προσωπικό δεν μπορεί να ψηφίσει)
• s Ονδούρα
• Ινδία
• (Ινδονησία Συμβουλίου της Ulema (MUI) κήρυξε fatwa ότι αποχή στις γενικές εκλογές απαγορεύεται θρησκευτικά (haram). Ωστόσο, δεν υπάρχει νομική τιμωρία για όσους δεν συμμετέχουν στην ψηφοφορία.)
• Ιταλία (υποχρεωτικές για τους πολίτες άνω των 18 ετών στις περισσότερες εκλογές? Υποχρεωτική για τους πολίτες άνω των 25 ετών στη Γερουσία εκλογές)
• Λουξεμβούργο
• Μεξικό
• Παναμάς
• Παραγουάη (υποχρεωτικές για τους πολίτες μεταξύ 18 και 75 ετών, μη υποχρεωτικές για τους άνω των 75)
• Φιλιππίνες
• Ταϊλάνδη
• Βενεζουέλα

Τετάρτη 27 Μαΐου 2009

Τα παραλειπόμενα της προηγούμενης Τετάρτης...

Με ζητήσατε; Να ‘μαι κι εγώ λοιπόν… Ρεπορτάζ απ’ την προηγούμενη συνάντηση:
Τετάρτη βραδάκι, στη Δ21, πιστοί στο ραντεβού μας με τη ρητορική και ενώ οι ποδοσφαιρόφιλοι ρήτορες αδημονούσαν για την αναμέτρηση της ομάδας της Βρέμης με τη Χετάφε, αναμετρηθήκαμε σε θέμα με την υπογραφή του Φάνη… « Η παιδική εργασία είναι η λύση»… ( Δύσκολοι καιροί για τέτοια θέματα, με την εξεταστική να πλησιάζει και όλους τους φοιτητές να νιώθουν πως η… καταναγκαστική εργασία του διαβάσματος δεν είναι λύση αλλά… διά-λυση! ) Η καλή μέρα απ’ το πρωί φαίνεται: Στη συζήτηση του θέματος καθώς οι ομάδες είχαν αποσυρθεί για να προετοιμαστούν, ο Πέτρος και ο Φάνης προσπάθησαν να μαντέψουν μαζί με τα παιδιά που δεν έπαιζαν πώς θα οριζόταν το θέμα και πού περίπου θα κινούταν ο αγώνας… Ποιος Πιτ Παπαδάκος, ποιος Χορταρέας και ποια Λεούση , η αποτυχία της πρόβλεψής τους δεν είχε ταίρι… Πήγαν κουβά, για να προσαρμοστώ στην ορολογία των ημερών, παραμονή Champions League! Εκείνοι περίμεναν να μιλήσουμε για την παιδική εργασία στον Τρίτο κόσμο, εμείς πάλι είπαμε για την παιδική εργασία στο σύγχρονο Δυτικό κόσμο, αποδεικνύοντας πως όχι μόνο υπάρχουν πολλές απόψεις για το ίδιο θέμα, αλλά πολλοί και διαφορετικοί τρόποι να αντιλαμβάνεσαι το ίδιο το θέμα…
Για την πρώτη Κυβέρνηση την αρχή έκανα εγώ δίνοντας τον ορισμό για το Δυτικό κόσμο που έκανε τους κριτές να γουρλώσουν τα μάτια τους σε βαθμό που η κλινική τους κατάσταση να θυμίζει εξόφθαλμο βρογχοκήλη! Επειδή ακόμα δεν έχω αναπτύξει την ικανότητα να κουτσομπολεύω τον εαυτό μου, αφήνομαι στα σχόλιά σας, παρατηρώ μόνο ως αξιοσημείωτο ότι 6 λεπτά μ’ άφησαν οι συνάδελφοι εκεί πάνω χωρίς ν’ ασχοληθούν καθόλου με την περίπτωσή μου, μόνο ο Sakis έκανε τον κόπο να σηκωθεί για ερώτηση μόλις στο 2ο λεπτό, κι αφού τον απέρριψα, ουδείς ακολούθησε… Λέτε να τους πλήγωσα τόσο ή απλά με πέρασαν στο ντούκου; Πρώτη Αντιπολίτευση και το βήμα έχει ο Θωμάς, ο οποίος με συγκίνησε τόσο με το λόγο του, ποτέ πριν στη ρητορική μου καριέρα κανένας άκαρδος αντίπαλος δε μου αφιέρωσε και τα 6 του λεπτά… Με λίγα λόγια, ο Θωμάς έκανε 6- λεπτη αντίκρουση ενώ η πολυπόθητη επιχειρηματολογία του ήταν μαγική εικόνα, δεν την είδε, μάλλον δεν την άκουσε, κανείς! Ο Βασίλης πήρε ακολούθως το λόγο για να κλείσει το θέμα για την πρώτη Κυβέρνηση και κατάφερε κάτι μαγικό, ενώ ο προηγούμενος ομιλητής δεν είχε εισφέρει ούτε δείγμα επιχειρήματος, ο γιγάντιος partner μου κατάφερε να αρχίσει την επιχειρηματολογία του δυο λεπτά πριν τη λήξη, κάνοντας όλη την προηγούμενη ώρα αντίκρουση στην αντίκρουση… Πάντως, για να κρίνω ως περιεχόμενο το σύνολο των επιχειρημάτων μας, ως πρώτης Κυβέρνησης… πάλι καλά που οι κεφαλές του Υπουργείου Απασχόλησης δεν πέρασαν ποτέ από τη Δ21… Τα επιχειρήματα της πρώτης Αντιπολίτευσης έκλεισε ο Αλέξανδρος… Η ομιλία του θα μου μείνει αξέχαστη για τον τρόπο που περιέγραψε τη ζωή των εφήβων αλλά και για την αξιοπρόσεκτη ανάγκη… ολοκλήρωσης! Μη γελάτε πονηρά βρε βρώμικα μυαλά! Εξηγώ: Ενώ άλλους κι άλλους ομιλητές δεν τους κάνανε καμιά ερώτηση, στον Αλέξανδρο κάποια στιγμή βρέθηκε όρθια ακόμα και ολόκληρη η Κυβέρνηση ζητώντας του λίγα δευτερόλεπτα για να κάνει ερώτηση, όμως εκείνος χαμογελαστός και με ευγένεια μας έλεγε «Να ολοκληρώσω, παρακαλώ» , «Αφού ολοκληρώσω, σας παρακαλώ»… Τελικά ολοκλήρωσε το χρόνο του και ήταν ο δεύτερος ομιλητής του αγώνα που δεν πήρε ερώτημα. ( Μαζί με τις κεφαλές του Υπουργείου ας χαιρόμαστε που δεν παρίσταται και ο κ. Ασκητής στις συναντήσεις μας…) Και τώρα, είχε φτάσει η ώρα του αγωνιστή των Θερμοπυλών να μιλήσει για τη δεύτερη Κυβέρνηση, κοινώς ο Λεωνίδας ανέβηκε στο βήμα. Η φράση που θα μείνει βαθιά χαραγμένη στη μνήμη μου, και ήταν και η επέκτασή τους, ήταν η εξής : Αφού τα νέα παιδία, πίνουν, καπνίζουν, περνούν ατέλειωτες ώρες στο internet και κάνουν σεξ (!!!) , επιλέγουν δηλαδή μια ενήλικη ζωή, γιατί να μη δουλεύουν κι όλας; Χμ… Αρκούμαι μόνο να πω… Και σ’ αυτό το σημείο κι ενώ από κουτσομπολίστικης άποψης το debate δεν είχε τίποτε αξιοσημείωτο, στο βήμα ανέβηκε το πρώτο μέλος της ήσσονος Αντιπολίτευσης, ο Κάρλος το τσακάλι… Θα τον θυμόμαστε γιατί : 1) Ο partner του, ο Θανάσης, τον είχε δασκαλέψει αρκούντως στο πώς να απορρίπτει ερωτήσεις μ’ αυτό το ελαφρύ σπάσιμο του καρπού που σπάει τα νεύρα των αντιπάλων 2) Παρ’ όλα αυτά δεν κατάφερε να αντισταθεί όσο θα ‘πρεπε και δέχτηκε ερωτήσεις σε σημείο που ο λόγος του άρχισε να θυμίζει συνέντευξη τύπου… 3) Η επέκτασή του ήταν σαν το τέρας της Λίμνης του Λοκ Νες, όλοι ακούσαμε γι’ αυτή, κανείς δεν την είδε! 4) Πάνω στο βήμα έπαθε κρίση ειλικρίνειας και αυτοκριτικής και καθώς ολοκλήρωνε επιχείρημά του είπε «Μ… α (όχι μυωπία!) είπα τώρα, το ξέρω!» … Καλωσόρισες Κάρολε στη ρητορική οικογένεια! Ο «δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο», η κατά κόσμον Κλάιρη, ανέλαβε να συνοψίσει… Το μάτι της γυάλιζε, άστραψε, βρόντηξε και τελικά κατέληξε λέγοντας « Και δεν καταλαβαίνω γιατί ακόμα δεν έχετε υποχωρήσει στο ότι η πλευρά μας έχει προφανέστατα δίκιο; !» Ο άλλος μας συνόπτης, που το μισό του μυαλό ήταν στο debate και το άλλο μισό στο γήπεδο, αφού γείωσε σχεδόν κάθε προσπάθεια διακοπής του από ποταπές ερωτήσεις κάποια στιγμή έχασε τον ειρμό του –ή για όσους τον ξέρουμε αδυνατούσε να διαβάσει τα Σανσκριτικά στα οποία αρέσκεται να κρατάει σημειώσεις- και αφού μας ζήτησε να περιμένουμε μετά μας παρακάλεσε να ξεχάσουμε εντελώς αυτό που ήθελε να μας πει… Μην αγχώνεσαι, Θανάση μου, κριτές και αντίπαλοι, μια οικογένεια είμαστε όλοι…
Αυτά τα ολίγα, από το προηγούμενο debate, εργασία και χαρά μέχρι το επόμενο…

Σάββατο 23 Μαΐου 2009

"Η παιδική εργασία είναι η λύση"

Το θέμα της προχθεσινής (20/5) συνάντησης αφορούσε στην παιδική εργασία. θα μου επιτρέψετε να αφήσω τα κους κους της βραδιάς για τα αρμόδια μέλη ;)

Για όσους δεν γνωρίζουν το νομικό πλαίσιο πίσω από αυτό το θέμα παραθέτω
  1. το Νόμο 1837/1989 "Για την προστασία των ανηλίκων κατά την απασχόληση και άλλες διατάξεις".
  2. επίσης μπορείτε να διαβάσετε και το αντίστοιχο Προεδρικό Διάταγμα 62/1998 σχετικά με τα "Μέτρα για την προστασία των νέων κατά την εργασία, σε συµµόρφωση µε την οδηγία 94/33/ΕΚ".

Παραθέτω το βήμα τώρα σε κάποια από το "εσωτερικό μεσημεριανό ρεπορτάζ"...:P

Σάββατο 2 Μαΐου 2009

"Η βουλή πιστεύει ότι οι γονείς πρέπει να μπορούν να επιλέγουν το φύλο των παιδιών τους"


Εδώ η επίσημη έκθεση της Βρετανικού Υπουργείου Επιστήμης και Τεχνολογίας καθώς και δύο άρθρα για το συγκεκριμένο θέμα:

Study finds little support for sex selection

Dr. Kirsty Horsey
Progress Educational Trust

A new UK study of peoples' attitudes towards social sex selection has found that 80 per cent believe that parents should not be allowed to choose their baby's sex, even for 'family balancing' reasons. The researchers, based at the Policy, Ethics and Life Sciences Unit at Newcastle University, questioned 48 members of the public and ten medical professionals. Study leader Tom Shakespeare said he was 'surprised' that those questioned were so vehemently against sex selection, the BBC News website reports.


The participants were asked their opinions after a discussion about the issues surrounding sex selection for non-medical reasons, also known as 'social' sex selection. The majority did not support this use of reproductive technology, even for couples who already have children of one sex, and want to have a child of the opposite gender. 'I was surprised by the results, but these were not 'off-the-cuff remarks', said Shakespeare, adding 'these were the results of considered views after an hour or two of discussion'.

Among the concerns raised by the group were that sex selection could send out the message that it is morally acceptable to have a strong preference for one sex over the other. Other participants felt that allowing couples to choose their babies' sex could turn children into 'consumer items' - one person said: 'Where does it actually stop? Do you stop at boys, girls, blonde hair, blue eyes, superior race?'.

Josephine Quintavalle, of the pro-life pressure group Comment on Reproductive Ethics (CORE), said that she was delighted by the findings, adding 'the public know where the limits should be and it gladdens my heart'. A spokesman for the Human Fertilisation and Embryology Authority (HFEA) said that the study reinforced the authority's own research that the UK public is not in favour of sex selection for social reasons.

All forms of sex selection for non-medical reasons are currently banned in the UK, following a 2003 ruling by the HFEA. Permitting sex selection for family balancing reasons was cautiously approved in a recent report by the UK House of Commons Science and Technology Committee. Commenting on the Newcastle study, committee member and Liberal Democrat MP Evan Harris said that opinion polls should not be allowed to affect policy making for others, adding 'the point about reproductive autonomy is not whether people think it is a good idea, but whether people themselves think it is such a bad idea that it would do harm'.

The UK Department of Health (DH) is seeking views on whether social sex selection (for family balancing reasons only) should be permitted, as part of its current review of the HFE Act. The public are invited to respond formally to the DH. BioNews readers and any other interested individuals are also invited to informally debate their views on family balancing now, on a DH-funded online discussion forum run by Progress Educational Trust the charity which publishes BioNews. Family balancing is being discussed in the 'Open Forum' area. Feedback from this time-limited website will be submitted to the DH after the public consultation closes on 25 November 2005. Your views are much valued and all are welcome to contribute.

Link

________________________________________________________________

Baby blues


Would there really be any negative consequences if parents in countries like Britain were able to select the sex of their children? James Meek sorts the hard facts from the hyperbole...

Being able to choose the sex of children in advance is nothing new - parents undergoing IVF treatment for infertility have been able to cherry-pick male or female embryos for implantation at US clinics for some time - but the MicroSort machine, for the first time, brings gender selection within the reach of the masses.

MicroSort is a bit of a twee 21st century name - back in the 80s they would have called it something boastful like SpermMaster. It's an extraordinary gadget. A man's sperm sample is introduced into it and the sperm, about 12m on average, are dyed so that they fluoresce.

One by one, they are shot through the machine at 100mph; the minute difference in brightness between sperm carrying the smaller y (male) and larger x (female) chromosome is picked up, and the sexed sperm are diverted along different paths. The whole process takes several hours. The machine can be set for boys, in which case it is 72% accurate, or girls, where it is 92%.

There are two issues to think about with the MicroSort machine. One is how well it works. The other is: should it be used? On the technology, fertility expert Lord Winston has already raised the concern that sperm might be damaged during the selection procedure and cause potentially dangerous genetic mutations after the child is born.

The only answer to that so far - and it is quite a good one - is that almost 200 babies have been born already using MicroSort, with no sign of genetic damage. Nonetheless, sensible parents will want to wait for a few years until the technology has been proven on that score.

The other concern is the margin of error. Parents who are carriers of known sex-specific diseases - terrible inherited illnesses which only affect children of one sex - will still have to undergo IVF treatment, and have the embryos screened before implantation, to be absolutely sure that they are not going to have a child of the wrong gender.

The ethical issue is less complex than it seems at first sight. For all the talk of "designer babies", it has to be remembered that all babies are, to some extent, designed. Individuals do not procreate randomly: they choose their partners, and often choose the time of conception according to their own age and prosperity.

The "designer baby" scare is not about design per se but about attempts to design based on false science. It is becoming easier to select a baby's sex in advance; it is not possible, and never will be, to scientifically ensure that a child grows into a wonderful person.

The arguments against baby gender selection on the grounds that selected children will be more or less cherished than unselected, or that one gender is being discriminated against, have a hollow ring, at least in Britain.

Is there any evidence that, given easy and universally available gender selection, an imbalance between boys and girls in the population would grow up? If there is, the human fertilisation and embryology authority has yet to produce it. On the other hand, we all know that some parents are disappointed when a third, or fourth, or fifth child turns out to be the same sex as the others.

Common sense suggests that the diminished cherishing of multiple same sex siblings in a family which has children the natural way, is worse for society than any negative consequences which might flow from a big family that has artificially balanced the sexes.

There could be more problems in countries like China, where sons are traditionally valued more highly than daughters. But the technology is out in the open now; it's relatively cheap, would be hard to outlaw, and is coming soon to a clinic near you. There are interesting times ahead.

Link


Πέμπτη 30 Απριλίου 2009

Tα παραλειπόμενα της χθεσινής συνάντησης...

Υποφέροντας από σύνδρομο στέρησης debate μετά από δύο βδομάδες αποχής, μαζευτήκαμε και αυτή την Τετάρτη στη Δ21 του Ο.Π.Α. (χάλια ακούγεται, το ξέρω, αλλά τι να πεις, αφού πια δε θέλουν να λέγονται ΑΣΟΕΕ;), με κάποια περισσευούμενα κιλά απ΄τα τσουρέκια και τα αυγά των γιορτών και με πολλές αναμνήσεις και νέα απ΄τα παιδία του Ομιλού που συμμετείχαν στο Invitational και το Open debating tournament της Αθήνας, στο Deree College. Καλωσορίσαμε και αυτή τη φορά νέα μέλη αλλά και παλιούς γνώριμους που ήρθαν να μας δουν και να αναθερμάνουν τις σχέσεις τους με το ελληνικό debate. Κι αν ως τώρα διαβάσατε μόνο ενδιαφέροντα πράγματα με σοβαρή διατύπωση, κάπου εδώ ήρθε η ώρα να μείνουμε πιστοί στις παραδόσεις και να επιδοθούμε στο ευγενές άθλημα του κουτσομπολιού, βλέποντας τη συνάντησή μας απ΄τη χιουμοριστική της πλευρά...

Θέμα by Sakis Γκίκας " Η βουλή πιστεύει ότι οι γονείς πρέπει να μπορούν να επιλέγουν το φύλο των παιδιών τους"...

Πρώτος στο βήμα ανέβηκε ένας...εισαγόμενος ομιλητής, ο Αλέξανδρος, που μας ήρθε από το διεθνές, επομένως αγγλόφωνο debate και άρα ήταν το βάπτισμα του πυρός γι΄αυτόν στους λεκτικούς διαξιφισμούς στα Ελληνικά. Και γιατί το υπογραμμίζω αυτό; Ως φύσιν παθιασμένος ρήτορας στη διάρκεια της ομιλίας της Δήμητρας - αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης- της απευθύνει γεμάτος ένταση ερώτηση και πάνω στη ζέση της στιγμής αναφωνεί " Τελικά, για να καταλάβουμε κάνατε ή δεν κάνατε challenge το definition? " Ο ποιητής, που λόγο γλώσσας ήταν μάλλον ο Shakespear, εννοούσε αν απέρριψε ή όχι τελικώς τον ορισμό (μια ερώτηση που ψυχανεμιζόμαστε, ταλάνιζε και την ίδια τη Δήμητρα...). Προσωπικά, με δικαίωσε, γιατί όταν τον είχα δει να μιλά στο Open είπα ότι ήταν σα να βλέπω το Φάνη μας να μιλάει Αγγλικά... Έπαιξαν μαζί και πραγματικά θεωρώ πως είδα δυο Φάνηδες ή δυο Αλέξανδρους...Ζήτω που καήκαμε, κοινώς, τώρα που θα τους έχουμε ζευγαράκι... Προσκυνούμε στο ύφος του στις ερωτήσεις και τις απαντήσεις...

Η Μήτση ήταν η αρχηγός της πρώτης Αντιπολίτευσης που αφού μας άφησε ακομά με την απορία, τον απέρριψε τελικά τον ορισμό ή ακούμε φωνές, διεκδίκησε τον τίτλο της πιο...επεξηγηματικής ομιλήτριας του debate... Πώς αλλιώς θα λέγατε έναν άνθρωπο που ανάμεσα στο πρώτο και το τελευταίο προστατευόμενο λεπτό κατάφερε και δέχτηκε τέσσερις ερωτήσεις;

Ο Φάνης ακολούθησε το δίδυμό του Αλέξανδρο προσφέροντάς μας άλλον ένα απ΄τους ρητορικά χορταστικούς λόγους που τον καθιέρωσαν... Αυτή τη φορά όμως, τράταρε και τους αντιπάλους το κατιτί του...Κοινώς, στο πρώτο μέρος του λόγου του σπάσαμε το κεφάλι μας να θυμηθούμε πότε η Αντιπολίτευση μίλησε για ευγονική, την οποία με πάθος ο Φάνης κατέρριπτε...! Και δεν είναι ότι την κατέρριπτε για ένα δυο λεπτά... Στο τελευταίο του λεπτό πάντως, προχώρησε την επιχειρηματολογία του και ήταν μάλλον απ΄τις λίγες φορές που ακούσαμε από το στόμα του Φάνη ηθικό επιχείρημα...

Την πρώτη Αντιπολίτευση έκλεισε ο Γιώργος, ένα ακόμα νέο μέλος Ως ρητορικός νεοσσός φάνηκε να έχει μεγάλες δυνατότητες, αφού διαθέτει το απαραίτητο στυλ που αναδείχθηκε μέσα από δόσεις μετρημένης κακίας με τις οποίες διάνθισε το λόγο του. Σίγουρα, όμως, διεκδίκησε τον τίτλο του πιο large ομιλητή, καθώς αφού δέχτηκε και απάντησε την ερώτηση του Φάνη, είπε να μην κακοκαρδίσει και τον Αλέξανδρο που του είχε υποβάλει και εκείνος ερώτηση λίγο νωρίτερα, κι έστω κι αν είχε πια καθίσει, μεγαλόκαρδα ο Γιώργος του προσέφερε το λόγο... ( Τι αβρότητα αυτή!)

Η δεύτερη Κυβέρνηση δια στόματος-και όχι μόνο- του Πολυμέ, ζωγράφισε...κυριολεκτικά...! Σαν άλλος Μονέ, ζηλεύοντας τη φήμη του Νταλί, ο Έλληνας Πικάσσο, ανέβηκε στο βήμα, άδραξε την κιμωλία και καλλιτέχνησε... Στον πίνακα έκαναν την εμφάνισή τους κάτι μυστηριώδη κυκλάκια που κατά δήλωσή του, αποδείκνυαν τη θέση του. Αυτή τη στιγμή, ο πίνακας φυλάσσεται για μελλοντική χρήση, γιατί στο κάτω κάτω και η Γκουέρνικα εξίσου δυσνόητη ήταν... Ποτέ δεν ξέρεις, μετά το θάνατο του καλλιτέχνη...

O Θωμάς, επίσης νέο μέλος της ρητορικής οικογένειας, άφησε για λίγο τον τηλεφωνητή ν΄απαντά στην Άλκηστης (φτηνό αστειάκι, σκέφτεστε) και ανέβηκε στο βήμα να κάνει την επέκταση για την πλευρά της δεύτερης Αντιπολίτευσης. Προβληματίστηκε βαθιά για τη στάση και την άποψη Θεού και Εκκλησίας απέναντι στο μέτρο, αλλά μάλλον ούτε ο ίδιος δεν είχε καταλήξει αν τελικά τον πολυνοιάζει η στάση και η άποψη των παραπάνω. Η ευγένεια του είναι το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να αποβάλει για μια επιτυχή ρητορική καριέρα... Κορυφαία στιγμή της ομιλίας του ήταν αυτή που βρήκε σύσσωμη την Κυβέρνηση όρθια να αναφωνεί διαδοχικά "πάνω σ΄αυτό"...Μόνο ο Πολυμέ έστριβε ήρεμα κι αδιάφορα το τσιγάρο του...
H Ειρήνη με το ολοκαίνουριο μαλλί της ήρθε από το Deree να θυμηθεί παλιές ένδοξες στιγμές στο ελληνικό debate και να κάνει μια περίληψη σε ρυθμούς Φόρμουλα 1 δίνοντας στο Βρετανικό Κοινοβουλευτικό αίσθηση από...αυθεντικό βρετανικό φλέγμα! Προτείνοντας στους Κινέζους ν΄αλλάξουν καθρέφτη για να βρουν ταίρι -πολύ αμφιβάλω για το τι θα βλέπουν και πάλι αν ο καθρέφτης είναι made in China- και δίνοντας μαζί με τον Πολυμέ το καλύτερο παράδειγμα ξεγυρισμένου back stambing στην πρώτη Κυβέρνηση ( ο Αλέξανδρος και ο Φάνης μιλούσαν για περιπτώσεις διαπιστωμένου φυλοσύνθετου νοσήματος, ενώ τα παιδιά είπαν "Την ασθένεια μπορεί όντως να την έχουν ή και να τη φαντάζονται") μας έμεινε αξέχαστη για το καλύτερο με διαφορά στιγμιότυπο του αγώνα , παρακολουθείστε : Ο Θωμάς είναι στο βήμα και μιλά, η Ειρήνη σηκώνεται να κάνει ερώτηση, ο Θωμάς ρωτά - μάλλον αναρωτιέται, αλλά του βγήκε δυνατά- "Τι να κάνω τώρα μ΄εκείνη;" και ο Πολυμέ με το ίδιο ατάραχο βλέμμα στρίβοντας άλλο τσιγάρο (γιατρό άνθρωπος, δεν του χει πει κανείς πως το κάπνισμα σκοτώνει;!) απαντά "Μην ανησυχείς...Της κουνάς το χέρι και κάθεται..." Τα σχόλια δικά σας!

Ο Ορέστης, τέλος ανέλαβε να συνοψίσει από την πλευρά της Αντιπολίτευσης, σήκωσε τα μανίκια και αφού βρέθηκε στη δυσάρεστη θέση να κάνει το χειρότερό του,να μιλήσει δηλαδή για Θεό και Ηθική, μας είπε και για τη σωτηρία που θα προέλθει απ΄το γαλανό μάτι και κάθισε λέγοντας "και...εδώ νομίζω ότι τελείωσα", εσύ και η Πετρούλα!

Αυτά και άλλα πολλά έγιναν αυτή την Τετάρτη και μας άνοιξαν την όρεξη για την επόμενη...Εσάς;

Πέμπτη 16 Απριλίου 2009

Αναμνήσεις...

Πλέον το 4ο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα επιχειρηματολογίας Α.Π.Θ. αναπαύεται σε κάποιο ράφι στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας και όλοι οι συμμετέχοντες χουζουρεύουν στις δάφνες τους μετρώντας μέρες νηστείας και εξετάζοντας ποιο αυγό θα διαλέξουν για να τσακίσουν τους υπόλοιπους στον καθιερωμένο «αυγοπόλεμο» της Ανάστασης. Δυο βδομάδες μετά ας κάνουμε ένα σύντομο απολογισμό με μια δόση νοσταλγίας…
Την Παρασκευή η αποστολή μας, πολυπληθής και ζωηρότατη, έφτασε στη συμπρωτεύουσα μετά από ένα μακρύ ταξίδι στο ΚΤΕΛ. Μακρύ για τα παιδία, ατέλειωτο για τους συνταξιδιώτες τους που είχαν την… σπάνια τύχη να ακούν τους γεμάτους ζήλο ρήτορές μας να μιλούν για aids, προφυλακτικά και άλλα τέτοια ελπιδοφόρα και σεμνά… Το ίδιο βράδυ η έκπληξη που ετοιμάζαμε στο Φάνη για τα γεννέθλιά του εστέφθη με απόλυτη επιτυχία – αν και ομολογουμένως ήταν μεγαλύτερη η έκπληξη του καταστηματάρχη που είδε είκοσι άτομα να μπαίνουν απ΄ το πουθενά στην ταβέρνα του αναφωνώντας «Περιμένουμε κι άλλους!»
Κι επειδή στη συμπρωτεύουσα ήμασταν, το ξενύχτι που ακολούθησε ήταν μέχρι πρωίας… Το πρωί κάτι ταλαιπωρημένοι, ξενύχτηδες ομιλητές ξεκίνησαν από το ξενοδοχείο για τη Νομική, χωρίς να ξέρουν καν πώς πάνε… Απ΄ τη διαδικασία της μετακίνησης μας προς το Α.Π.Θ. θα μείνει αξέχαστη η μνημειώδης ατάκα του Φάνη, ενώ βρισκόμασταν όλοι –ή έτσι νομίζαμε- στο λεωφορείο… «Πού είναι ρε ΄σεις ο Ορέστης;» Κάπως έτσι ανακαλύψαμε ότι ο Ορέστης και ο partner του, Μιχάλης, που εκείνη τη μέρα είχε ντυθεί παράγοντας του debate, δεν ήταν μαζί μας! Ευτυχώς ήταν σε ταξί…
Φτάνοντας στη Νομική, με την καίρια βοήθεια του Πρόδρομου, γνωρίσαμε τους αντιπάλους μας και φυσικά βρεθήκαμε αντιμέτωποι με το μισητό είδος των κριτών… Κι αφού συναχτήκαμε όλοι, καταγράφηκαν οι ομάδες μας με ονόματα όπως: «Αλλάστορες» ( Φάνης – Κώστας), « Φευγάτοι» (Ορέστης- Μιχάλης), «Εξωκοινοβουλευτικές» (Κατερίνα- Βασιλική), «Σαχάκια» (…οι αδελφές Σαχά)… Αυτοί όμως που σίγουρα άφησαν ιστορία με το όνομά τους ήταν οι « Ε. Λ» ( Έλενα και Λεωνίδας) και το θρυλικό « Πλήρο- μα του Παραλόγου» ( του «πληρο»φορικάριου Θανάση και της «μα»ρκετινγκ expert Δήμητρας), ενώ απ΄ την αντίπαλη πλευρά θυμόμαστε τους «Jilda», τους «12» -που στην πραγματικότητα ήταν η ομάδα χωρίς όνομα- και τις ντυμένες με «Πράδα» (όπως ανακοίνωσε ο Άγγελος) διαβολίτσες.
Κι έτσι, χωρίς παραπάνω καθυστέρηση ξεκινήσαμε την αγωνιστική φάση του meeting μας. Κονταροχτυπηθήκαμε για το αν πρέπει να υπάρχει ανώτατο όριο στις αμοιβές των αθλητών, για το αν οι γυναίκες πρέπει να στρατεύονται υποχρεωτικά και στον… ανάλαφρο γύρο, η Βουλή πίστευε πως ο γυμνισμός είναι η λύση…!!! Δε θα μιλήσω παραπάνω για τους αγώνες καθ΄ αυτούς γιατί νομίζω πως ο καθένας μας έχει κάτι πολύ διαφορετικό και εξίσου ξεχωριστό να θυμηθεί από την αίθουσά του. Νομίζω, όμως, ότι όλοι θα θυμόμαστε τον Ορέστη να καταβροχθίζει δυο κουτιά γλυκών στο διάλειμμα των αγώνων, την μπλούζα αθέμιτου ανταγωνισμού που λάνσαρε ο κύριος Δολιανίτης με τον Επίτιμο να «εύχεται» καλή επιτυχία και την ιαχή ενθουσιασμού με την οποία έγινε δεκτό το φαγητό. (Ναι, Άγγελε την τήρησες την υπόσχεση… σκάσαμε!) Οι γενναίοι το βράδυ έκαναν ηρωική έξοδο και γλέντησαν δεόντως τις ρητορικές επιτυχίες τους και τα στραβοπατήματα, ενώ οι λιγότερο κραταιοί το ΄ριξαν στον ύπνο…
Μέρα δεύτερη και τελευταία, με ως εκ τούτου την αγωνία ανεβασμένη και την κούραση απ΄ το ξενύχτι εμφανή, καθόλου όμως περισσότερη απ΄ τη διάθεση για αντιλογία. Τα θέματα κι αυτή τη μέρα εμπνευσμένα, «Τα χειρότερα έρχονται» έλεγε η Βουλή στον πρώτο αγώνα, «Τα μάρμαρα του Παρθενώνα πρέπει να μείνουν εκεί που είναι» πρότεινε στο δεύτερο και ο ημιτελικός είχε θέμα « Το Ισραήλ δεν έχει καμία θέση στη λωρίδα της Γάζας».
Για τον Τελικό μεταφερθήκαμε στο εντυπωσιακό αμφιθέατρο Παπαναστασίου, στο εξίσου εντυπωσιακό κτήριο της Παλιάς Φιλοσοφικής. Εκεί υπό το άγρυπνο βλέμμα των προηγουμένων Πρυτάνεων που μας ατένιζαν απ΄ τα κάδρα που κοσμούσαν τους τοίχους και με την παρουσία κοινού και επισήμων ο Βαγγέλης και ο Πρόδρομος και οι διαβολίτσες με τα «Πράδα» για την Κυβέρνηση, οι « Φευγάτοι» με τις «Εξωκοινοβουλευτικές» για την Αντιπολίτευση διαξιφίστηκαν για το αν πρέπει να κρατικοποιούνται οι πρώτες ύλες.

Για την Ιστορία, οι "Φευγάτοι" ήρθαν πρώτοι, ακολουθούμενοι απ΄ τις "Εξωκοινοβουλευτικές" , με τρίτες τις Διαβολίτσες και στην τέταρτη θέση τα αγόρια απ΄ τη Θεσσαλονίκη, ενώ την τριάδα των ομιλητών απάρτισαν, ο Αλέξανδρος Δολιανίτης –ναι, αυτός με το Μητσοτάκη- ο Ορέστης Βάσιος και ο Μιχάλης Αυγουλής. Κοινό και ομιλητές μετά το τέλος του αγώνα τσίμπησαν κάτι, ενώ το τέλος της μέρας βρήκε την αθηναϊκή αποστολή στο δρόμο της επιστροφής με βαλίτσες γεμάτες όμορφες αναμνήσεις, εμπειρίες, τσουρέκια και… πολλά χαμόγελα…

Άντε και του χρόνου!

Τετάρτη 1 Απριλίου 2009

Tα παραλειπόμενα της (προ)χθεσινής συνάντησης...

Στην έκτακτη συνάντηση της Δευτέρας δεν ήμασταν και πολλοί.Όμως το debate είχε άρωμα...θεσσαλονικιότικο,καθώς προπονούμασταν για το περιβόητο-για να μην πω διαβόητο-πρωτάθλημα.Θέμα:τασσόμαστε κατά της χρήσης βίας σε κάθε περίπτωση.
Από την αρχή ο αγώνας είχε ένα περίεργο...κλίμα.Ισως βέβαια να έφταιγε το γεγονός πως η αίθουσα έβραζε απ τη ζέστη και αισθανόμουν σα να έκανα debate στη Μποτσουάνα!
Πρώτος ομιλητής ο Κώστας,που αντιμετώπισε κάποιες χμ τεχνικές δυσκολίες.Πρώτα δεν είχαμε χρονομέτρη.Ε και μετά,δε μας άρεσε ο ορισμός του!Πφφφ νομικάριοι...Ο συμπαίκτης του,ο Φάνης,έβγαλε πάλι μία ομολογουμένως φαντασμαγορική ομιλία με σκοπό να πείσει την πολυπληθή κριτική επιτροπή μας,που αποτελούνταν από τα εξής μέλη:τον Ορέστη,για την ορθότητα του ορισμού τους.Όντας στην αντιπολίτευση δεν έχω να πω παρά ένα ένα πράγμα:
Τι μας λες!!!!!!!
Στην πρώτη αντιπολίτευση "πέταξαν" τα Diamond Little Birds.Από αυτή την ομάδα έμειναν δύο πράγματα.
Το άσυλο.
Και το σεξ.
Και θα σας εξηγήσω ευθύς πως συνδυάστηκαν με απίστευτη ευφύια από τη Δήμητρα και το Θανάση
Η Δήμητρα-που μίλησε πρώτη-είπε πως επειδή υπάρχει το άσυλο,οι φοιτητές πρεπει να αυτοπροστατευθούν.Ωραία μέχρι εδώ έτσι;Φυσιολογικά επιχειρήματα.
Μετα σηκώθηκε ο Θανάσης.Ιστορική φράση:δηλαδή αγαπητέ συνάδελφε,εάν ΘΕΛΕΙ να τη βαράτε εσείς δε θα το κάνετε επειδή είστε σε κάθε περίπτωση κατά της βίας;Ποιος είστε που θα στερείσετε το δικάιωμα της ηδονής;
Ε μετά από αυτό όλοι οι υπόλοιποι ομιλητές ήμασταν ανάξιοι λόγου.Ο Λεωνίδας είπε κάτι για το Φρόυντ,εγώ χαστούκησα το Φάνη πό βήματος αλλά τίποτα δεν έκρινε περισσότερο τον αγώνα από τα επιχειρήματα του Θανάση.
Μα τι πρέπει να κάνουμε για να νικήσουμε αγαπητοί συνάδελφοι;;;Αναρωτιέμαι...
Αυτά.
Είμαι η Κορελία και μόλις τελείωσα.

Πέμπτη 26 Μαρτίου 2009

Άρθρο σχετικά με το εμπάργκο της Αμερικής στην Κούβα

Για πρώτη φορά εδώ και μισό αιώνα επίσημη αμερικανική έκθεση ομολογεί ότι η Κούβα δεν συνιστά απειλή για τις ΗΠΑ και πως το αμερικανικό εμπάργκο μάλλον υπέρ του καθεστώτος Κάστρο δούλεψε παρά εναντίον του.

Του Παναγιώτη Ιωαννίδη

Στις διαπιστώσεις αυτές προέβη έκθεση της αμερικανικής Γερουσίας, που υπογράφει ο ρεπουμπλικάνος πρόεδρος της επιτροπής Εξωτερικών Ρίτσαρντ Λούγκαρ.
“Μετά 47 χρόνια το μονομερές εμπάργκο κατά της Κούβας απέτυχε στον επίσημα διακηρυγμένο στόχο του, δηλαδή να φέρει δημοκρατία στον κουβανικό λαό. Αντίθετα χρησίμευσε ως άλλοθι για το καθεστώς, προκειμένου αυτό να ζητά όλο και περισσότερες θυσίες”, αναφέρει η έκθεση.
“Η Κούβα έπαψε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου να αποτελεί απειλή για την ασφάλεια των ΗΠΑ. Η διατήρηση του εμπάργκο έχει πλέον μοναδικό στόχο την ικανοποίηση των κουβανών εξορίστων της Φλόριντα, αφού από την εφαρμογή του δεν απορρέει καμία πρόοδος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας στην Κούβα”.
Λόγω “της συμβολικής σημασίας της Κούβας για τη Λατινική Αμερική η στρατηγική μας αυτή οδήγησε σε προστριβές με πολλές χώρες της περιοχής. Η αμερικανική πολιτική έγινε επίσης αιτία διαφωνιών με την Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς να λησμονούμε τον ΟΗΕ, η Γενική Συνέλευση του οποίου κάθε χρόνο εδώ και 17 χρόνια καταδικάζει το εμπάργκο αυτό”, τονίζει η έκθεση.
Στην Κούβα, από την ημέρα που ο Ραούλ Κάστρο διαδέχθηκε τον αδελφό του Φιντέλ, στις 24 Φεβρουαρίου 2008, έχουν σημειωθεί “δειλές πρόοδοι”, οι οποίες αποκαλύπτουν βούληση για σταδιακές μεταρρυθμίσεις, ακόμη και αν δεν είναι σαφές αν αυτές θα οδηγήσουν σε δομική αλλαγή”.
Κατά την έκθεση η κουβανική κυβέρνηση δίνει δείγματα “πολιτικής μετριοπάθειας”, χωρίς ωστόσο να απαρνείται τους κατασταλτικούς μηχανισμούς της.
Ο αριθμός των πολιτικών κρατουμένων έπεσε στους 205, όμως οι αρχές προέβησαν το 2008 σε 1.500 συλλήψεις και βραχείες κρατήσεις υπερασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

ΠΡΟΣ ΑΡΣΗ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΩΝ
Ενόψει αποκατάστασης των σχέσεων Ουάσιγκτον-Αβάνας προτείνεται μία “σταδιακή και πραγματιστική προσέγγιση”, αρχής γενομένης από την επανάληψη του διμερούς διαλόγου για τα ναρκωτικά και τη μετανάστευση, που διακόπηκε το 2004. Η έκθεση υπενθυμίζει άλλωστε τις προεκλογικές δεσμεύσεις του Μπαράκ Ομπάμα για άρση της απαγόρευσης που εμποδίζει τους αμερικανούς πολίτες να ταξιδεύουν στην Κούβα και τους κουβανούς αυτοεξόριστους να στέλνουν εμβάσματα στις οικογένειές τους στο νησί. Εκτιμάται ότι η δέσμευση αυτή θα υλοποιηθεί μέχρι τις 17 Απριλίου, οπότε θα γίνει η σύνοδος κορυφής των αμερικανικών χωρών.
Εξάλλου επιτροπή του Κογκρέσου επεξεργάζεται μία “νέα πολυμερή προσέγγιση” με την Ε.Ε., τη Βραζιλία, το Μεξικό, τη Χιλή, τον Καναδά και την Ιαπωνία. Μία τέτοια προσέγγιση “θα αποστερούσε από επιχειρήματα ορισμένους ηγέτες της Λατινικής Αμερικής, η επιρροή των οποίων τροφοδοτείται από τον αντιαμερικανισμό”, καταλήγει η έκθεση, φωτογραφίζοντας τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες και δευτερευόντως της Βολιβίας Έβο Μοράλες.
Δεν είναι τυχαίο ότι το άνοιγμα των ΗΠΑ προς την Κούβα άνοιξε την “όρεξη” και στον Νικολά Σαρκοζί, ο οποίος μάλιστα επιστράτευσε τον Τζακ Λανγκ. Ο σοσιαλιστής βουλευτής και επί χρόνια υπουργός Πολιτισμού του Φρανσουά Μιτεράν επισκέφθηκε ήδη την Αβάνα και είχε πολύωρες συνομιλίες με τον Ραούλ Κάστρο.

Πηγές: Le Monde, El Pais

Μαρ 01, 2009

http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=34836

Δευτέρα 23 Μαρτίου 2009

Ένα καλησπέρα πριν το final event της ρητορικής σεζόν στο ελληνικό debate

Μ'αυτά και μ'αυτά φτάνουμε στα τέλη Μαρτίου,μια ανάσα από το ρητορικό πρωτάθλημα της Θεσσαλονίκης...Όλοι μας έχουμε τα μυαλά πάνω από το κρφάλι μας(για να το θεσω και ευγενικά)καθότι κυκλοφορούν φήμες για χορηγεία από τα ζαχαροπλαστεία Τερκενλή και καφές από τα Starbucks!Ποιος θα έμενε ασυγκίνητος σ' αυτα;;
Αλλά το βασικό είναι πως θα ανεβούμε στο βήμα και θα μιλήσουμε.Για ακόμη μία φορά!Για όλους εμάς που παίρναμε μέρος στους αγώνες Επιχειρηματολογίας του ΥΠΕΠΘ ή στους αγώνες των Αρσακείων είναι μία αναβίωση των ημερών με ατελείωτους λόγους,υπερκατανάλωση σοκολάτας-απαραίτητη σε ΟΛΟΥΣ τους ρητορικούς αγώνες-και απίστευτου γέλιου.Για όλους όσοι ζούνε για πρώτη φορά την εμπειρία ενός πρωταθλήματος στη Θεσσαλονίκη υπάρχει η δέσμευση-διοτί η οργανωτική του ΑΠΘ δεσμεύεται...δεν υπόσχεται απλά!-για ένα διήμερο που συνδυάζει διακοπές,γέλιο και debate.Τι καλύτερο από αυτό το συνδυασμό,αλήθεια;
Και δράττομαι της ευκαιρίας να κάνω και έναν απολόγισμό της τελευταίας συνάντησης μας την Τετάρτη με θέμα "ο οικονομικός και εμπορικός αποκλεισμός πρέπει να είναι αποδεκτό διπλωματικό μέσο".Αφήνω τα σχόλια για την ποιότητα του αγώνα σε άλλους,πιο σοβαρούς ανθρώπους,και περνώ στο κυρίως θέμα:it's gossip time!
Τον αγώνα άρχισε η δις Κονιάκου με έναν πολύ ωραίο λόγο και μια σημαντική λεπτομέρεια:δε φορούσε μίνι φούστα!Το μήκος της ήταν λίγο πιο πάνω από το γόνατο καθιστώντας την ό,τι πιο μακρύ έχει βάλει τις τελευταίες εβδομάδες!Η Νάσια που προσπάθησε να την αντικρούσει δεν είχε καμία ελπίδα καθώς φορούσε παντελόνι και κλειστή μπλούζα...Σορρυ Νάσια,αλλά που πας χωρίς ένα τσίτι πάνω σου παιδί μου;;
Η σκυτάλη δόθηκε στον..."πατέρα" μου τον Θεσσαλλλλονικιό,τον Άγγελο Εμμανουηλίδη,που έκανε κυριολεκτικά...σκόνη το θέμα,προσπαθώντας να σβήσει το θέμα με την φουντωτή του κοτσίδα!Ο Αλέξανδρος όμως έκανε μία ωραία αντίκρουση στα λεγόμενα του αλλά δεχόμενος πολλές ερωτήσεις από τη Βας κατέληξε να χάσει τον ειρμό του...Αμαν βρε Βας,και χωρίς τσιτια τα ίδια κάνεις;!;!
Η σειρά των...συμμάχων.Ο Φάνης ξεσάλωσε:παιδιά,όταν τον βλέπετε από κάτω ΜΗΝ λέτε ΤΙΠΟΤΑ για Αμερική!Δε σταματάει να μιλάει γι αυτήν.Μήπως,όπως έχει πει και σε παλαιότερο αγώνα,θέλέι να μετακομίσει εκεί;Το ζήτημα της Αμερικής τέθηκε από τη Μαρία,που έπεσε στη παγίδα της Ευγενίας.Εκπληκτικές οι ερωτήσεις της.
Σε αντίκρουση του Φάνη έσπευσε η Κλαίρη,η οποία και τον νίκησε.Νομίζω πως ο Φάνης θα το θυμάται αυτό για καιρό...Και ενώ ως τελευταίο ομιλητη περιμέναμε το Νίκο,ξαφνικά εμφανίζεται ο...Σπύρος!Η ομιλία-φάντασμα λοιπόν έκλεισε τον αγώνα επισημαίνοντας την ανωτερότητα του Φάνη από τον συμπαίκτη του.Κλαίρη,you are still the winner!
Αυτά λοιπόν.Για την ώρα είμαι η Κορελία,και μόλις τελείωσα!

Τρίτη 10 Μαρτίου 2009

Πρωταθλήματα...

Επειδή η Ρητορική έχει μεν πλάκα ως "οικογενειακή" εκδήλωση με αδελφικά ρητορικά μαχαιρώματα, αλλά αυτό είναι προπόνηση μόνο, ήρθε η ώρα να βρουν οι προπονήσεις μας αντίκρισμα και το ρητορικό μας ύψος αντίπαλον δέος, συγκρινόμενο με τη δεινότητα άλλων ομιλητών... Τι θέλω να πω; ( μουσική υπόκρουση από θρίλερ, ανέβασμα αδρεναλίνης...) Ρήτορες του λεκανοπεδίου ανασκουμπωθείτε, η Θεσσαλονίκη ετοιμάζει Πανελλήνιο Διαπανεπιστημιακό Πρωτάθλημα Επιχειρηματολογίας και... μας περιμένει!
Ο φοιτητικός ρητορικός Όμιλος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ετοιμάζει το τέταρτο κατά σειρά πρωτάθλημα του και καλεί φοιτητές από όλη τη χώρα να δώσουν το παρόν σ΄ένα τριήμερο ρητορικού παραληρήματος και -όπως δηλώνουν οι διοργανωτές- καλού φαγητού και μπόλικης διασκέδασης. Το Πανελλήνιο διαγωνιστικό meeting ρητόρων θα πραγματοποιηθεί το Σαββατοκύριακο 4-5 Απριλίου στη Θεσσαλονίκη με τη διοργάνωση του "Συλλόγου Επιχειρηματολογίας και Ρητορικού Λόγου Α.Π.Θ." και υπό την αιγίδα του Αριστοτελείου. Το στυλ ανάπτυξης επιχειρηματολογίας θα είναι το Βρετανικό Κοινοβουλευτικό που σημαίνει 4 ομάδες/αίθουσα, 2 άτομα/ομάδα και ομιλίες 6 λεπτών κ.α.

Ποιος ο ρόλος μας ερωτώ; Σίγουρα πρωταγωνιστικός, είναι η σωστή απάντηση. Δηλώσεις συμμετοχής έχουν αρχίσει ήδη να συγκεντρώνονται από τη γράφουσα, ώστε οι εν Αθήναις ρήτορες να ανέβουν οργανωμένα και να λάβουν μέρος στο Πρωτάθλημα. Το σχέδιο είναι να βρισκόμαστε όλοι στη συμπρωτεύουσα από την Παρασκευή 3 Απριλίου, για την απαραίτητη σε κάθε παίκτη εναρμόνιση με το κλίμα της περιοχής που θα αγωνιστεί. Εξυπακούεται, βέβαια, πως θα ακολουθήσει πολιτιστική περιπλάνηση στα Λαδάδικα και στα εκλεπτυσμένα γυράδικα της πόλης, ενώ η Κατερίνα και εγώ προγραμματίζουμε ήδη προσκύνημα στον Τερκενλή. Το Σάββατο και την Κυριακή θα δώσουμε τις μάχες μας στις επάλξεις της Ρητορικής και το βράδυ της Κυριακής μπορούμε να επιστρέψουμε στην έδρα μας, αφού πια το Πρωτάθλημα θα αναπαύεται στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας και εμείς στις δάφνες μας.
Για να μην καταλύσουμε, όμως, στο γνωστό ξενοδοχείο "Τα Άστρα" ή στο εξίσου φημισμένο motel "Παγκάκι" αλλά και να μη μας θωπεύσουν τα οπίσθια οι Θεσσαλονικείς ξενοδόχοι, η γράφουσα θα φροντίσει να θέσει υπόψιν σας προσφορές και προτάσεις για ξενοδοχεία, ώστε να διαλέξουμε μαζί την πιο συμφέρουσα λύση. Προτάσεις, επίσης, θα κατατεθούν και για τον τρόπο μετακίνησής μας. Είναι, όμως, σημαντικό τόσο η διαμονή όσο και η μετακίνησή μας να οριστικοποιηθεί και να κλειστεί από νωρίς για να μη βρεθούμε μπροστά σε δυσάρεστες εκπλήξεις. Προς το σκοπό αυτό, μέχρι την Παρασκευή 21 Μαρτίου καλό θα ήταν να καταθέσετε τις δηλώσεις συμμετοχής σας και αν θέλετε να αξιοποιήσετε τις προσφορές στέγασης να μας ενημερώσετε και γι΄αυτό. Πώς θα γίνει κάτι τέτοιο; Εύκολα και με πολλούς τρόπους:
  • Με e-mail στη διεύθυνση ritorikosomilosathinwn@windowslive.com ( παρακαλώ στο e-mail σας να υπάρχει όνομα, επώνυμο και τηλέφωνο επικοινωνίας, καθώς και ο αριθμός των συμμετεχόντων -αν το mail στέλνεται από μια ομάδα δηλ. 2 άτομα θα πρέπει να το γνωρίζουμε- και αν πέρα από συμμετοχή ενδιαφέρεστε και για διαμονή ή/και μεταφορά)
  • Με μήνυμα στον χρήστη του FaceBook Kory Wilkinson (με το ίδιο περιεχόμενο μ' αυτό που αναφέρεται παραπάνω).
  • Για απλές δηλώσεις συμμετοχής, αν δεν ενδιαφέρεστε για διαμονή και μεταφορά μπορείτε να απευθύνεστε απ΄ευθείας στην οργανωτική επιτροπή του Πρωταθλήματος, με e-mail στη διεύθυνση debateauth@yahoo.gr ή με μήνυμα στο χρήστη του FaceBook Angelos Emmanoulidis.

Με τον ίδιο τρόπο μπορούν να παρασχεθούν και πληροφορίες για λεπτομέρειες του πρωταθλήματος και της διοργάνωσης. Πέρα από τα παραπάνω, στη διάθεσή σας θέτουμε το επίσημο ιστολόγιο του Πρωταθλήματος, στο οποίο μπορείτε να βρείτε το ακριβές πρόγραμμα http:// debatetourauth.blogspot.com


Νέα και ενημερώσεις θα παρέχονται και από τα group του FaceBook :

Ανώνυμοι Debaters

και

Rhetoric Club of Aristotle University of Thessaloniki


Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς και αδημονία για το Πρωτάθλημα....